तृष्णा …(भाग – १)


   पावसाळ्याचे दिवस होते. रात्रीचा पहिला प्रहर सुरु होता. आकाशात विजांचा कडकडाट होत होता. मध्येच लख्ख प्रकाश पडत होता. रस्त्यावरून त्याची गाडी सुसाट वेगाने धावत होती. अधून मधून बाकीच्या गाड्या अगदी जवळून जात होत्या. डोक्यात विचारांचा लोट वाहत होता. तो कमी करण्यासाठी त्याने बाटली खोलली आणि एक एक घोट घेत एक्सलेटरवरचा पाय दाबत तो गाडी भरधाव वेगाने हाणत होता.

      अचानक गाडीच्यासमोर काही अंतरावर एक माणूस खिशात हात घालून रस्ता क्रॉस करताना त्याला दिसला. त्याने हातातली अर्धवट रिकामी बाटली बाजूच्या सीटवर टाकली आणि जोराचा हॉर्न वाजवला. पुन्हा वाजवला. आणि पुन्हा एकदा वाजवला. अगदी तीन चार वेळा वाजवला. पण इतक्या वेळा हॉर्न वाजवूनदेखील तो माणूस तसाच अजून अजून रस्त्याच्या मध्यावर येत होता. शेवटी त्याने कचकन ब्रेक दाबून गाडी थांबवण्याचा प्रयत्न केला. पण भरधाव वेगाने धावणारी ती गाडी त्या माणसाला उडवून पुढे गेली. त्याने कशीबशी गाडी कंट्रोलमध्ये आणली आणि मागे वळून बघितले तर तो माणूस तिथे तसाच उभा होता. त्याला शिव्या घालण्यासाठी तो गाडीमधून उतरला पण तेव्हा तिथे कोणीही नव्हते. तो पुन्हा गाडीत बसला आणि चावी फिरवली. गाडी हृम..हृम..करत जागेवरच होती. ती काही चालू होईना. स्टीयरिंगवर दोन्ही हात आपटून त्याने दरवाजा उघडला. त्या मुसळधार पावसात भिजत त्याने इंजिनाचे टप वर केले आणि आत डोकं खुपसून इकडच्या तिकडच्या गोष्टी तपासू लागला. सर्व गोष्टी तशा सुरळीत होत्या. धडामदिशी टप खाली आपटून तो तसाच भिजलेल्या अवस्थेत पुन्हा गाडीत बसला. चावी फिरवली. पण गाडी चालू होतंच नव्हती.

      बाहेर पावसाचा तांडव सुरूच होता. इतक्या रात्री आता कोणी मदतीला मिळेल ह्याचे कोणतेच चिन्ह दिसत नव्हते. सर्वत्र काळोख पसरला होता. साधारण तिथून अर्ध्या किलोमीटर अंतरावर माळरानात एकच खोपटे होते ज्याचा मिणमिणता दिवा त्या काळोख्या रात्री जाणाऱ्या येणाऱ्यास संमोहित करत होता. तो पुन्हा गाडीतून उतरला. हातात छत्री आणि विजेरी घेतली आणि जमेल तेवढं अंग पावसापासून वाचवत निघाला त्या घराच्या दिशेने.

    वाट चिखलाने भरली होती. विजेरीच्या प्रकाशात आणि विजांच्या लखलखाटात जशी पाऊलवाट दिसत होती त्या अंदाजाने तो पुढे पुढे चालत होता. ते खोपटेवजा घर आता बऱ्यापैकी जवळ आले होते. अनाहूतपणे त्याची पावले लगबगीने पुढे पुढे जात होती. अचानक पायाखालची माती खचली आणि पाय मुरगळून आत रुतला. त्याने तसाच पाय बाहेर काढण्याचा प्रयत्न केला खरं पण तसे केल्याने पाय त्या भिजलेल्या भुसभुशीत जमिनीत आणखी खाली धसत होता. शेवटी तो त्या चिखलात बसला. छत्रीचा दांडा मानेखाली धरून दोन्ही हातांनी हळूहळू पाय वर खेचू लागला. अखेरीस त्याने पाय बाहेर काढला. भिजलेल्या नि कंबरेपासून खाली चिखलाने माखलेल्या अवस्थेत मुरगळलेला पाय खेचत खेचत कसाबसा तो घरासमोरच्या फाटकापर्यंत पोहोचला.

     “अरे कोणी आहे का घरात?” त्याने तिथूनच आवाज दिला. उत्तराची अपेक्षा जवळ जवळ नव्हतीच. त्याने त्या लोखंडी फाटकाची कडी खटखटवली. तरीही आत काहीच हालचाल जाणवली नाही. मग स्वत:च ती बिना कोंड्याची कडी बाजूला सरकवून कर्रर्रर्रर्र…आवाज करत फाटक उघडले आणि आत पाऊल टाकले. सगळीकडे सुनसान वातावरण होते. बघितले तर घराच्या दरवाजाला कडी लावलेली होती. अजूनही पावसाचा जोर कमी झाला नव्हता. घराच्या ओसरीवर एक बाकडा होता आणि घराचे छप्पर ओसरीपर्यंत आल्याने तिकडे पावसाचा मारा कमी होता. दुरून दिसत असलेला तो दिवा एक हातकंदील असल्याचे त्याने पाहिले. त्याच्या प्रकाशात आजूबाजूच्या गोष्टी बऱ्यापैकी दृश्यमान होत्या. त्याने विजेरी बंद केली आणि कोटाच्या खिशात ठेवली. तो मुरगळलेला पाय खेचत त्या बाकड्यापर्यंत आला आणि मट्कन त्यावर बसला. छत्री बाकड्याखाली ठेवली. मुरगळलेला पाय त्याने वर घेऊन पाहिले तर तो बऱ्यापैकी सुजला होता. सकाळपर्यंत आता कोणतेही उपचार करता येणार नाही ह्या जाणीवेने तो विषण्णावस्थेत तसाच बसून राहिला.

      कोटाच्या खिशातून त्याने सिगारेटचे पाकीट काढले आणि त्यातली एक सिगारेट काढून पाकीट पुन्हा खिशात ठेऊन दिले. सिगारेट तोंडात धरून दुसऱ्या खिशातून लायटर काढले आणि तोंडापाशी नेऊन ती सिगारेट शिलगावली. त्या हातकंदीलाच्या प्रकाशात त्याच्या मागच्या भिंतीवर दोन सावल्या स्पष्ट दिसत होत्या.

 

To be continued…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: