तृष्णा …(भाग – २)

  आता पुढे काय करायचे ह्याच्या योजना तो मनातल्या मनात आखत होता. त्याने बसल्या जागेवरून सहज आजूबाजूला पाहिले तर घराभोवती त्याला तारांचे कुंपण दिसले. त्याच्या आत आणि बाहेर बरेच रानटी गवत वाढले होते. इतके की त्यात ते कुंपण जवळपास झाकून गेले होते. बराच काळ इथे कोणी राहत नसल्याचे त्याच्या लक्षात आले. हताश होऊन त्याने सिगरेटचा मोठा झुरका मारला आणि त्यामुळे त्याला खोकल्याची एक जोरदार उबळ आली. तो खोकत असताना अचानक त्याच्या मागून कोणीतरी वाऱ्याच्या वेगाने निघून गेलेले जाणवले. तो सावध होऊन उभा राहिला आणि आजूबाजूला पाहिले पण काही वेगळे दिसले नाही. तो पुन्हा जागेवर बसला. पहिली सिगारेट पायाखाली दाबली आणि दुसरी शिलगावत पाऊस कमी होण्याची वाट पाहू लागला.

   मग बराच वेळ कुठेच काहीही हालचाल झाली नाही. त्याने विचार केला की आता पहाटेपर्यंत इथेच थांबावे कारण पाय मुरगळलेल्या अवस्थेत त्या चिखलातून पुन्हा गाडीपर्यंत जाण्याचे धैर्य त्याच्यात नव्हते. त्याने अंगातला कोट काढून बाकड्यावर बाजूला ठेवला आणि डावा हात दुमडून हाताची उशी करत तिथेच बाकड्यावर अंग आडवे केले. आणि बघता बघता तो कधी निद्राधीन झाला हे त्याचे त्यालादेखील कळले नाही. असाच काही वेळ निघून गेला. पावसाचा जोर कमी जास्त होत होता. एव्हाना तो ज्या पायवाटेने आला तिथे बरेच पाणी साठले होते.

   छताला टांगलेल्या कंदिलाची ज्योत आता फडफडायला लागली जी आतापर्यंत इतक्या वाऱ्यापावसात तग धरून होती. आणि आता पुढे जे अपेक्षित होते तेच घडले. ती ज्योत विझली. आजबाजूच्या सर्व जागेवर काळोखाने कब्जा घेतला. अजूनपर्यंत त्याच्या झोपेत कसलीच बाधा आली नाही. परंतु अचानक एका अतिशय थंड वाऱ्याच्या झुळकीने त्याचे अंग गारठले. त्याने डोळे बंद अवस्थेतच कोट पांघरण्यासाठी डोक्याच्यावर हात नेऊन चाचपडले आणि त्याच्या बोटांना ‘तिच्या’ पायाच्या तळव्याचा स्पर्श झाला. ती बाकड्यावर हवेत तरंगत निश्चल उभी होती. अगदी त्याच्या डोक्याच्या बाजूलाच. त्याने खाडकन डोळे उघडले आणि उठून बघितले. पण तिथे कोणीही नव्हते. त्याने विजेरी चालू केली आणि त्या जागेवर पाहिले. परंतु आता तिथे केवळ त्याचा कोट होता. त्याने पाहिले की कंदिलाची ज्योत विझली आहे. लगबगीने त्याने खिशातले लायटर काढले आणि ज्योत पेटवली. पण काही वेळातच ती पुन्हा विझली. त्याने पुन्हा पेटवली. ती पुन्हा विझली. अखेरचा प्रयत्न म्हणून त्याने पुन्हा ती पेटवली मात्र, त्या कंदिलाच्या पलीकडे त्याला दिसला तिचा तो लालभडक दातांचा भयावह हसरा चेहरा. भीतीने तो दोन पावलं मागे सरकला अर्थात पुढच्याच क्षणात कंदिलाची ज्योत विझली.

   तो खाली मान घालून डोकं खाजवत तसाच बाकड्यावर बसला. असा विचित्र भास झाल्याने त्याची झोपच उडाली होती. आता रात्रभर असं जागंच राहायचं त्याने ठरवले. विजेरी तशीच चालू ठेवली. घड्याळात पाहिले तर अडीच वाजले होते. करण्यासारखे दुसरे काहीच नव्हते आणि दिवस उजाडण्यासाठी अजून २-३ तासांचा तरी अवकाश होता. सहज चाळा म्हणून त्याने शेजारी ठेवलेली विजेरी हातात घेऊन तिचे बटन बंद-चालू करू लागला आणि मध्येच एका आवर्तनात त्याला दिसला तिचा तो रक्ताने माखलेला सफेद पायघोळ नि चेहऱ्यावर आलेले तिचे मोकळे केस. तो जागेवरच उडाला. त्याने पटकन विजेरी बंद केली. मग पुन्हा चालू केली. आता तिथे कोणीही नव्हते. भीतीने त्याचे हात पाय थरथर कापू लागले. तरीही हे सगळे मनाचे खेळ आहेत असेच तो स्वत:ला समजावू लागला.

   विजेरी बाजूला ठेऊन तो तसाच बसून राहिला. झाल्या प्रकाराने त्याला इथे आल्याचा पश्चाताप होत होता. पण आता इलाज नव्हता. कारण घराच्या आजूबाजूने पाणी साठले होते आणि तो ज्या वाटेने आला ती आता चिखलपाण्यात लुप्त झाली होती. तेव्हा सकाळपर्यंत त्याला इथेच थांबणे भाग होते. त्याने खाली वाकून पुन्हा पायाकडे बघितले. सूज थोडी ओसरल्यागत जाणवत होती. किंचित हायसं वाटून तो तसाच बसून राहिला. अचानक कोणाच्या तरी खळखळून हसण्याचा आवाज त्याला ऐकू आला. “कोण आहे? कोण आहे तिकडे?” असे म्हणत त्याने झटकन आजूबाजूला वळून बघितले. ह्या खेपेला देखील तिथे कोणीही नव्हते. तो उठला आणि त्या घराच्या आवारात इकडे तिकडे हळूहळू फिरू लागला. त्याची जवळपास खात्री झाली होती की इथे तो एकटाच नाही.

   फिरता फिरता तो घराच्या खिडकीपाशी आला. खिडकी बंद असली तरी तिला थोडी फट होती. त्यातून तो कोणी दिसतंय का त्याचा अंदाज घेऊ लागला. पण आत पूर्ण काळोख असल्याने त्याला काहीच दिसले नाही. तो तसाच हळूहळू पाय खेचत दरवाजापाशी पोहोचला आणि पचकन आवाज आला. आपला पाय पाण्यात पडल्यागत त्याला जाणवले. ‘पण इथे पाणी कुठून आले’ म्हणत घाईघाईने त्याने बाकड्यावरची विजेरी घेतली आणि खाली बसून बघितले. ते घट्ट लाल-काळे रक़्त होते. चक्कर येता येता त्याने स्वत:ला सावरले. हाताने दरवाजाच्या चौकटीला धरले आणि तिथेच त्या रक्ताच्या बाजूला पाय पसरवून बसून राहिला. ते रक्त हळूहळू ओसरीवर आणखी पसरत होते. आणि तो त्या रक्तापासून लांब लांब सरकण्याचा प्रयत्न करत होता. शेवटी तो तिथून उठला आणि पाय घासत पुन्हा बाकड्यावर गेला.

   आता काय करायचे हा सगळ्यात मोठा प्रश्न होता. कारण घडणाऱ्या घटना थांबतच नव्हत्या आणि ‘जर असेच चालू राहिले तर भीतीने एकतर आपला जीव तरी जाईल वा आपण वेडे तरी होऊ. तेव्हा लवकरात लवकर काहीतरी हालचाल केलीच पाहिजे,’ असे विचार त्याच्या मनात येऊ लागले. हातात विजेरी घेऊन तो उठला. रक्तातून पचक पचक आवाज करत तो दरवाजापर्यंत पोहोचला. अंदाज घेण्यासाठी त्याने त्या दरवाजाला कान लावला. आतमध्ये गटक गटक गिळण्याचा आवाज येत होता. समोर काय चित्र दिसेल हे बघण्याची त्याच्या मनाची तयारी होत नव्हती. सारखा सारखा तो कडीजवळ हात नेऊन पुन्हा मागे आणायचा. शेवटी देवाचं नाव घेत त्याने कडीला हात लावला आणि वर खाली करत हळू हळू ती बाजूला केली. तेवढ्यात आकाशात धडाडधाड विजेचा आवाज झाला आणि क्षणभर त्या परिसरात लख्ख प्रकाश पडला. दरवाजाचा कर्रर्रर्रर्र… आवाज झाला आणि एका हातात विजेरी धरून दरवाजा त्याने पूर्ण आत ढकलला. विजेरीचा प्रकाश त्याने खोलीत मारला मात्र पुढच्या दोन तीन क्षणांतच तो ग्लानी येऊन खाली पडला. तिथे दरवाजाच्या उंबऱ्यातच. ह्यावेळेस मात्र तो स्वत:ला बिलकुल सावरू शकला नाही. कारण त्याने जे समोर बघितले ते अघोरी होते, विक्षिप्त होते, अविश्वसनीय होते. ‘ती’ उपडी मांडी घालून फरशीवर बसली होती. तिच्या एका हातात लालभडक रक्ताने माखलेला सुरा होता. दुसऱ्या हातातून रक्त पाण्यासारखं वाहत होतं. तेच ती पित होती आणि तिचे ते लालभडक दात विचकावत हसत होती. तिचा पायघोळ रक्ताने माखला होता. आजूबाजूला माणसाच्या शरीराचे भाग विखुरले होते. त्याच्यादेखील रक्ताचा सडा सबंध खोलीभर पसरला होता.

   त्याला जेव्हा जाग आली, तेव्हा समोरचे दृश पाण्यासारखे संथ हलत होते. डोळे किलकिले करत तो आजूबाजूला पाहू लागला. जणूकाही तो एका वेगळ्याच दुनियेत अवतरला होता. ती संध्याकाळची वेळ होती. सभोवतालचे वातावरण अगदी वेगळे होते. काळाची कितीतरी वर्षे अचानक मागे गेली होती. पण तो तोच होता, आताचा. त्याने बघितले तर आत संपूर्ण घर रिकामेच होते. बाहेर किरमिजी प्रकाश पसरलेला. आतले घर व्यवस्थित लावलेले होते. एक मेज होता. मेजासमोर दोन खुर्च्या होत्या. तो संपूर्ण घर फिरत होता. हो आणि त्याच्या पायाचे दुखणेदेखील थांबले होते किंवा आता त्याच्या ते लक्षातदेखील नव्हते. तो दरवाजाबाहेर गेला. सभोवताली सुंदर शेत होते. कुंपणाच्याभोवती रंगीबेरंगी फुलझाडांची विविध तर्हेची रोपटी होती. पक्षांचा किलबिलाट वातावरणात नवरस भरत होता. सर्व कसे मंगलमय दिसत होते. तो पुन्हा घरात आला. फिरता फिरता त्याची नजर भिंतीवरच्या कॅलेंडरवर पडली. तारीख होती २३ जुलै १९९७. तो एकदम चक्रावून गेला. काळाने वीस वर्षे आधी त्याची रवानगी केली होती. तो विचारात गढून जातोय न जातोय तोच बाहेर गाडीचा हॉर्न वाजला. तो पुन्हा दरवाजात गेला. घराच्या मागच्या बाजूस काम करत असलेला गडी खांद्यावरच्या टॉवेलला हात-तोंड पुसत घाईघाईत रस्त्याच्या दिशेने जाऊ लागला. सभोवताली शेत असल्याने गाडी घरापर्यंत आणणे शक्य नव्हते. तेव्हा मालक लोकांना गाडीतून उतरवून घेण्यासाठी हा गडी त्यांच्या गाडीपर्यंत पोहोचला. ‘तो’ दरवाजातूनच हे सर्व पाहत होता.

 

 

To be continued…

Advertisements

2 thoughts on “तृष्णा …(भाग – २)

Add yours

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: