तृष्णा …(भाग – ३)

  गाडीमधून एक पुरुष आणि एक स्त्री उतरली. त्या पुरुषाने गाडीचा मागचा दरवाजा खोलला आणि कोणाला तरी बाहेर येण्याची आर्जवं करू लागला. ‘कोण होतं तिथे आणि ते बाहेर का येत नव्हते?’ दरवाजात उभा राहून त्याच्या विचारांचे चक्र वेगात फिरत होते. शेवटी त्या पुरुषाने त्या आतल्या व्यक्तीला खेचून बाहेर काढले आणि दरवाजात उभा असलेल्या ‘त्या’चे हात पाय गळपटायला लागले. अंगात शिरशिरी भरली. ती व्यक्ती तीच मुलगी होती जिला त्याने ग्लानी येण्यापूर्वी पाहिले होते. पांढराशुभ्र पायघोळ, मोकळे काळेभोर केस आणि पाय अनवाणी. बघताचक्षणी त्याला कळाले की ह्या मुलीचे मानसिक संतुलन पूर्णता: बिघडले आहे.

     तो गडी आणि तो पुरुष तिचा एक एक हात पकडून तिला घराच्या दिशेने ओढत ओढत आणत होते. ती स्त्री त्यांच्यामागून हळू हळू येत होती. एव्हाना अंधार पडू लागला होता. तो दरवाजात तसाच उभा होता. ते दोघं त्या मुलीला घेऊन दरवाजापर्यंत पोहोचले. त्या दोघांनी तिचा हात घट्ट पकडूनच वाहणा बाजूला काढून ठेवल्या आणि आत आले. तिला खुर्चीवर बसवले आणि त्या पुरुषाने तिचे दोन्ही हात मागे धरून ठेवले. ती तोंडाने विचित्र आवाज काढत रेकत होती आणि काहीतरी अ..क्त अ..क्त असे बोलत होती. ती नक्की काय बोलत होती हे ‘त्या’ला काही स्पष्ट समजले नाही. तिच्या एकूण अवताराकडे पाहून त्याची भीती शिगेला पोहोचली होती. ती स्त्री बाहेर बाकड्यावर बसली होती. आत काय चाललाय ह्याविषयी तिला जरादेखील चिंता नव्हती.

      मग त्या गड्याने कुठूनतरी एक जाडा दोरखंड आणला आणि त्या दोघांनी तिला खुर्चीवर तसच बांधून ठेऊन तिच्या तोंडावर पट्टी मारली. सुटकेच्या निश्वास टाकत त्या पुरुषाने कपाळावरचा घाम रुमालाने टिपून घेतला आणि त्या गड्याला काही सूचना करू लागला. त्या मुलीच्या खाण्यापिण्याची पथ्ये सांगू लागला. तो म्हणाला, ‘डॉक्टरांच्या म्हणण्यानुसार तिला निसर्गरम्य वातावरणात ठेवले तर तिच्यात सुधार होण्यास मदत होऊ शकते. ही जन्मत:च हिची आई गेली. हिला सांभाळण्यासाठी मी दुसरे लग्न केले. डॉक्टरांनी हिच्या जन्माच्या वेळेसच सांगितले होते की हिच्या मेंदूची वाढ अजिबात झालेली नाही आणि ती कधीच सामान्य मुलींसारखे आयुष्य जगू शकणार नाही. तेव्हा ती चार-पाच वर्षांची झाल्यावर तिला वेड्यांच्या इस्पितळात आम्ही दाखल केले होते. परंतु गेल्या वर्षीपासून तिच्यात राक्षसी, अमानवी शक्तींनी प्रवेश केल्यासारखा दिसत होता, असे डॉक्टरांनी सांगितले. मांत्रिकी उपचारदेखील करून झाले. पण त्याचा काहीही फरक पडला नाही. तिला गेल्या सहा महिन्यांपासून सतत रक्ताची तहान लागलेली असते. ते सुद्धा एका अघटीत प्रकाराने. डॉक्टरांच्या नकळत तिने ब्लेडने तिचेच बोट कापले आणि बोटातून भळाभळा रक्त येऊ लागले. नर्सला समजताच ती धावत तिच्याकडे गेली आणि ते बोट तिला चोखायला सांगितले. कापल्यामुळे होणाऱ्या वेदनांचा जरादेखील लवलेश तिच्या चेहऱ्यावर दिसत नव्हता. ती तिचे बोट पिळून आणखी रक्त काढत पित होती. ते पाहून नर्सने खाडकन तिच्या कानाखाली मारली. तर ती तिच्यावरच गुरगुरायला लागली. लगेचच नर्सने वार्ड बॉयला बोलावून कसेबसे तिला नियंत्रणात आणले. पण तेव्हापासून हळूहळू ती हाताबाहेर गेली. तिथे तिने दोघांचा जीव घेतला होता आणि ते सुद्धा अगदी निर्दयीपणे. असो. आतापासून तुम्हाला हिच्याकडे लक्ष पुरवायचे आहे आणि ह्या जोखमीच्या कामासाठी मी तुमचा पगार तीन पटीने वाढवतो आहे. आम्ही आता निघतो. पुन्हा महिन्याभरात येतो. तोपर्यंत काळजी घ्या,’ असे म्हणून तो पुरुष बाहेर गेला.

      ‘तो’ घराच्या एका कोपऱ्यात बसून सगळं ऐकत होता. बाहेर गाडीच्या हॉर्नचा आवाज आला. तो गडी पुन्हा लगबगीने ओसरीपर्यंत गेला. त्यांना निरोप देऊन तो गडी पुन्हा घरी आला. त्याने पाहिले तर ती डोळे मिटून धीरगंभीर श्वास सोडत होता. तिला तसेच ठेऊन तो गडी किचनमध्ये गेला. दिवाणखान्यातला पिवळा दिवा वातावरणातील उदासीनतेत भर घालत होता. ‘तो’ कोपऱ्यात बसलेला जागेवर उभा राहिला आणि हळू हळू तिच्यापासून चा हात लांब राहूनच तिच्यासमोर येऊ लागला. तिचे मोकळे लांब केस चेहऱ्याच्या दोन्ही बाजूंनी पसरले होते. तो समोर उभं राहून आवाज न करता तिचा निरीक्षण करत होता आणि इतक्यात तिने डोळे उघडले. केसांच्या मधून तिचे ते लाल डोळे पाहून तो पाठीमागेच कोसळला. ती खुर्ची हलवायला लागली आणि जोरजोरात कण्हू लागली. तिच्या आवाजाने तो गडी बाहेर आला. तिला दोन चार शिव्या हासडून गप्प बसून राहायला सांगितले आणि पुन्हा किचन मध्ये गेला. गडी गेला तरी ती गुरगुरतच होती.

      असाच काही वेळ निघून गेला. तो गडी पुन्हा किचनमधून बाहेर आला. हातात कसलीशी जेवणाची थाळी होती. ती घेऊन तो तिच्यासमोर गुडघ्यावर बसला. तिच्या तोंडावरची पट्टी काढली. ती आता थोडी शांत झालेली वाटत होती. त्याने एक घास बनवून तिच्या तोंडासमोर नेला. तिने नाही म्हणण्यासाठी जोरात मान हलवली. तरी त्याने जबरदस्ती करत तो घास तिला भरवलाच. तिने तसाच तो थुंकला. त्याचे काही शिंतोडे त्याच्या चेहऱ्यावर उडाले. आता तो गडीदेखील रागाने लालबुंद होत होता. त्याने जवळपास खेकसूनच तिला विचारले, ’ह्ये नगं त काय हावं तुला? काय हावं हां?’ असे म्हणत तिचा जोरात कान पिळला. ती काही प्रमाणात वेदनेने कळवळली. त्याने पुन्हा विचारले, ‘बोल की भवाने, काय हावं?’ ती कण्हत म्हणाली, ‘अ..अ…क्त.’ त्याने तिच्या जोरदार कानसुळात मारली आणि म्हणाला, ‘रघात काय, माजं रघात प्येशील का, माजं? म्हने रघात पायजे. मर उपाशीच. न्हायतरी तुह्या बापालासुदिक तू नकोशीच झालीयस. जल्माला आली तवा मायला खाल्लंस. आता मलाबी खा,’ असं म्हणत तो गडी उठला आणि तिथून निघून गेला. ती मात्र तिथेच डोकं खाली घालून कण्हत होती.

      ‘तो’ उठला आणि दबकत दबकत दरवाज्यापाशी जाऊन हळूच तिथून बाहेर पडला. रिकाम्या बाकड्यावर जाऊन त्याने अंग आडवे केले. बराच वेळ सर्वकाही शांत होते. रात्री कसल्याश्या आवाजाने त्याला जाग आली. हो तो अजूनही त्याच काळात आहे. आकाशात ढग गर्दी करू लागले होते. रातकिड्यांचा आवाज शांततेचा भंग करत होता. घराच्या दारे खिडक्या बंद होत्या. बाहेर हातकंदीलाचा दिवा जळत होता. घरात काळोख होता. तरी कंदिलाचा प्रकाश खिडकीच्या फटीतून आत झिरपत होता. कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज आला. तो उठला आणि खिडकीपाशी गेला. फटीतून आत पाहू लागला. फरशीवर तो गडी घोरत पहुडला होता आणि ती खुर्ची रिकामी होती. क्षणभर त्याच्या छातीत धस्स झालं. तो पुन्हा आत पाहू लागला आणि किचनच्या दरवाज्यात त्याला कसलीशी चाहूल लागली. त्याने पाहिले तर ती मुलगी त्या पांढऱ्या पायघोळमध्ये, केस मोकळे सोडलेल्या अवस्थेत हातात तो धारदार सुरा घेऊन उभी होती. त्याचे हातपाय लटपटायला लागतात. तो तसाच खाली बसला आणि डोळे मिटून डोकं गुडघ्यात खुपसून हमसाहमशी रडू लागला. पुढच्या काही क्षणांतच एक आर्त किंकाळी सबंध परिसरात पसरली. त्याची तर वाचाच बसली.

      तशातच ढगांचा जोरदार आवाज झाला आणि पावसाच्या सरीवर सरी कोसळू लागल्या. विजांचा कडकडाट झाला आणि त्यातच तिचं विक्षिप्त हास्य त्याच्या कानावर पडलं. संपूर्ण वातावरणात एक अनामिक कळा पसरली. त्याची गाडी बंद पडण्यापासून ते त्याला ग्लानी येईपर्यंतच्या सर्व गोष्टींचा त्याला उलगडा झाला. त्याला मघाशी दरवाजात दिसलेली ती अमानवी घटना सुमारे वीस पूर्वी तिथे घडली होती.

      त्याने डोळे उघडले. गुडघ्यात खुपसलेले डोके वर काढले. कधीपासून पाण्यासारखे हलणारे दृश्य आता स्थिर झाले होते. हो तो आता पुन्हा वर्तमानात आला होता. पाऊस अजूनही कोसळतच होता. विजांचा लखलखाट सुरूच होता. बघता बघता त्याची नजर दरवाजाकडे गेली. तिथे आडवा पडलेला तो ‘तो’च होता. एक पाय सुजलेला नि दरवाजात निश्चेष्ट कोसळलेला. कसाबसा धीर एकवटून तो उठला आणि दरवाजात त्याच्या कलेवरापाशी गेला. तिथे गेला न गेला तोच त्याला ती दिसली. खोलीत तशीच उपडी मांडी घालून बसली होती. त्याच्या कलेवराच्या अगदी जवळ. एका हातात तोच रक्तरंजित सुरा आणि दुसऱ्या हातात त्याचं शीर. बाजूला पडलेल्या विजेरीच्या प्रकाशात लाल भडक दात विचकावून त्याच्याकडे बघणारा तिचा तो विद्रूप चेहरा त्याला स्पष्ट दिसला आणि बघता बघता पुढच्या काही क्षणांतच त्याचे ते धूड आत खेचले जाऊन धडामदिशी दार बंद झाले.

       अखेरीस तो उठला आणि पुन्हा रस्त्याच्या दिशेने निघाला. सर्व इंद्रिये सुन्न झाली होती. नकळत तो रस्त्याच्या मध्यावर जात होता आणि अचानक एक जोरदार हॉर्न वाजवत भरधाव वेगाने येणारी गाडी त्याच्या आरपार निघून गेली.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: