अतर्क्य…(भाग २)

   सकाळी रंगाने कडी खटखटवली. परंतु नेहमीसारखा दरवाजा उघडला गेला नाही. दोन-तीनदा प्रयत्न करून अखेरीस त्याने मास्टर-किने दरवाजा उघडला आणि पाहिले तर आत रणजीतचा देह फासावर लटकला होता. लागलीच रंगाने आरडाओरड करून गाव जमा केला. पोलिसांना खबर लागली. इंस्पेक्टर सावंत तातडीने घटनास्थळी दाखल झाले. रंगाची, हॉटेलमालकाची कसून चौकशी करण्यात आली. परंतु काही विशेष धागेदोरे हाती लागले नाहीत. त्याच्या खोलीची झडती घेतल्यावर त्याची ती डायरी तेवढी त्यांच्या हाती लागली. ती ताब्यात घेऊन ते पोलीस स्टेशनला परतले.

    टेबलावरची काही इतर अपरिहार्य कामे आटोपल्यानंतर सावंतांनी ती डायरी वाचायला घेतली. एक-एक कथा वाचताना रणजीतचे व्यक्तिमत्व हळूहळू त्यांच्या लक्षात येत होते. त्याच्या कथेत काहीतरी रहस्य दडले होते. कथा ही नायकाच्या मृत्यूने प्रमाण होत असे. सुरवातीच्या दोन-तीन कथा वाचून त्यांना त्यात काही तथ्य सापडेल ह्याची शक्यता तशी कमीच वाटली. त्यांनी तूर्तास तो नाद सोडला आणि सामान्य पद्धतीने ह्या केसचा तपास करण्यास सुरवात केली. दिवसभराच्या धावपळीने त्यांना थकवा जाणवत होता. कुठेच कसलाच सुगावा लागत नव्हता. कोणावर आरोप करता येईल असा ठोस पुरावा एकाही व्यक्तीविरुद्ध मिळत नव्हता. बरं त्याने आत्महत्या केली म्हणावं तर ती का केली ह्या संदर्भात एखादी चिठ्ठीदेखील त्याच्या खोलीत सापडली नव्हती. हॉटेलचे मालक आणि रंगा त्यावेळेस तिथे नव्हते ह्याचे पुरावे त्यांच्या समोर होते. त्यामुळे त्यांच्यावर आरोप करण्याचा प्रश्नच येत नव्हता. ही नेहमीच्या केसेस सारखी केस नाही ह्याची त्यांना कल्पना आली होती. दिवस ढळला तरी कुठलाच सुगावा लागत नव्हता. शेवटी तपास नक्की कोणत्या दिशेने करावा ह्याचा विचार करत करतच त्यांनी आपल्या बुलेटची किक मारली आणि ड्युटी संपवून घरी परतले.

    दुसऱ्या दिवशी पहाटे सावंतांच्या घरातला फोन वाजला. रणजीतच्या शेजारी राहणाऱ्या जोडप्यातील स्त्रीचा खून झाला होता. लागलीच सावंतांनी हवालदारांना घटनास्थळी पोहोचण्यास सांगितले आणि ते स्वत:देखील काही वेळातच तिथे दाखल झाले. तिचा नवरा तिच्या शेजारी स्तब्ध बसून होता. अंगातल्या सफेद सदऱ्यावर रक्ताचे लाल शिंतोडे उडालेले आणि हातात सुकलेल्या रक्ताचा डाग राहिलेला सुरा. तिच्या नवऱ्याला ताबडतोब ताब्यात घेऊन ते पोलीस स्टेशनला आले. कदाचित त्यानेच रणजीतचादेखील खून केला असावा अशीही शंका त्यांच्या मनात येऊन गेली. पोलीस स्टेशनला आल्यावर त्यांनी त्याला एका कोठडीत डांबले आणि त्याच्यावर प्रश्नांची सरबत्ती केली. तो फ़क़्त दिग्मुढावस्थेत बसून होता. काहीही न बोलता. जणू झाल्या प्रकाराने त्याची वाचाच गेली होती. त्याला त्या रात्री तसंच नजरकैदेत ठेवण्यात आलं.

    दिवस तिसरा. ट्रिंग ट्रिंग.. ट्रिंग ट्रिंग.. “हॅलो इंस्पेक्टर सावंत बोलतोय, काय..??” बुलेटवर किक मारून सावंत हॉटेलमालकाच्या घरी पोहोचले. जेवणातून विषबाधा झाल्याने त्यांचा मृत्यू झाला होता. लागलीच त्यांनी रंगाला ताब्यात घेतले आणि त्याच कोठडीत डांबले. त्याची पुन्हा एकदा चौकशी करण्यात आली. परिणाम तोच. अनिश्चितता. काहीच उलगडले नाही. हे कोडे दिवसेंदिवस अधिकच क्लिष्ट होत होते. आज मात्र सावंत घरी गेलेच नाहीत. पोलीस स्टेशनमध्ये बसूनच केसचा विचार करत होते आणि तसेच टेबलावर डोकं ठेऊन त्यांना मध्यरात्री कधीतरी झोप लागली.

    सकाळचा कोंबडा आरवला तो आणखी एका मृत्युच्या बातमीने आणि हा मृत्यू बाहेर नव्हे तर पोलीस स्टेशनलाच झाला होता. त्या मृत स्त्रीच्या नवऱ्याचा. कोठडीत असतानाच. शेजारी रंगा भारल्यासारखा त्याच्या मृतदेहाकडे फ़क़्त बघत होता. कसा झाला ह्याचं विधान करण्यासाठी डॉक्टरांना जास्त वेळ लागला नाही. रंगाने आदल्या रात्रीत त्याचा गळा दाबून शेवट केला होता. आता मात्र सावंतांनी रंगाला फैलावर घेतले. त्याच्यावर सपासप पट्ट्याने वार केले. अंगावर थंडगार पाणी ओतले. तरीही रंगाचं एकंच उत्तर होतं, ”म्या काल राती फकिस्त झोपलो व्हतु आणि सकाळ उटलो तर ह्यो मरून पडल्येला.” महत्प्रयासानंतरही त्याचे उत्तर बदलत नाही हे बघून त्यांनी त्याचे जेवणखाण थांबवले आणि तसेच अंधारात बंद केले.

    हळूहळू पाणी डोक्यावरून वाहत होतं. ही केस हाताबाहेर जात असल्याची कल्पना सावंतांना येत होती. परंतु त्यांनी अजूनही धीर सोडला नव्हता. गाठीशी असलेल्या सर्वानुभावाचा ते यथोचित वापर करत होते. खुनाचे प्रत्येक ठिकाण पुन्हा पुन्हा स्वत: जातीने लक्ष घालून ते तपासात होते. ह्यात वरिष्ठांकडून मदत घेण्याचा संभव जवळजवळ नव्हताच. त्याचं कारण हे गाव एकतर हमरस्त्यापासून बरेच आत वसलेले. दळणवळणाच्या, संदेश वाहनाच्या सोयीसुविधा जवळ जवळ नव्हत्याच आणि जरी कोणाकडून मदत घेण्याचे ठरवले तरी चार मुडदे पडेपर्यंत तरी वाट का पाहिली म्हणून नाकर्तेपणाचे खापर त्यांच्या माथी फुटले असते. शिवाय चारही घटना इतक्या सलग घडल्या की इतरत्र काही हालचाल करण्यास त्यांना संधीच मिळाली नाही.

    दिवस पाचवा. पोलिसांचा ताफा त्यांच्या ठाण्यापासून थोड्या अंतरावर असलेल्या खानावळीत पोहोचला. चहा-नाष्ट्यासाठी नव्हे तर खानावळीच्या मालकाचा मृत्यू झाला होता. पुन्हा चौकशी. पुन्हा एक नवीन तपास. त्याअंती समजले की रात्री खानावळ बंद करतेवेळी गॅसशेगडीची मुठ फिरवून बंद केली गेली नव्हती. दारे खिडक्या बंद असल्याने रात्रभर तो गॅस तसाच सबंध खानावळीत पसरला आणि सकाळी जेव्हा मालकाने सिगरेट शिलगावत खानावळीचा दरवाजा उघडला तेव्हा मोठा आवाज झाला आणि आगीच्या लोटात त्याचा शिल्लक राहिला फ़क़्त जळालेला देह. ह्या घटनेचा सूत्रधार कोण. ओलीस धरणार तरी कोणाला. हा अनाहूतपणे झालेला मृत्य होता की कोणी जाणूनबुजून केलेला खून. आणखी एक दिवस संभ्रमाचा. नियतीने चालवलेल्या अकल्पित रहस्याचा. अपयशाच्या जाणीवेने कधीही न बुजणारी मनाला लागलेली टोचणी घेऊन अजगराच्या विळख्यातील असहाय्य जनावराप्रमाणे इंस्पेक्टर सावंत आपल्याच खुर्चीवर बसून तडफडत होते. होणाऱ्या घटना थांबत नव्हत्या. रात्रीचा काळोख आता गिळायला उठत असे. पुढे फ़क़्त अंधार दिसत होता. सावंतांची मती हळूहळू भ्रष्ट होत चालली होती. हतबल अवस्थेत ते डोकं धरून बसून होते. त्या रात्री तर त्यांनी जेवणाला हातदेखील नाही लावला. उद्याचा दिवस कोणाच्या मृत्यूने उजाडतोय त्याचीच वाट बघत कधीतरी मध्यरात्री त्यांना डोळा लागला. सुदैवाने त्या सकाळी कसलीही अघटीत वार्ता आली नाही. सावंतांनी तो पूर्ण दिवस झालेल्या घटनांचा पुन्हा एकदा छडा लावण्याचा प्रयत्न केला. कुठेना कुठेतरी पाणी मुरतंय ह्याची त्यांना खात्री होती. परंतु होणाऱ्या घटना त्यांच्या आकलन क्षमतेच्या बाहेर होत्या. दिवस ढळेपर्यंत त्यांनी पावसकरांना सोबतीला घेऊन हॉटेल विसावा आणि खानावळीजवळ वास्तव्य करणाऱ्या लोकांची परत एकदा चौकशी केली. त्यांच्याकडून आणखी काही माहिती मिळते का त्याचा अंदाज घेतला. परंतु ह्या बाबतीतही त्यांची तशी उपेक्षाच झाली. सूर्यास्त होऊन आता बराच अवकाश झाला होता. सावंत केबिनमध्ये एकटेच बसले होते. टेबलावर बऱ्याच फाईल अस्ताव्यस्त पडल्या होत्या.

“पावसकर…” सावंतांनी आवाज दिला.

“हां सायेब…” पावसकर लगबगीने केबिनमध्ये आले.

“चला.”

“कुठं?”

“एका ठिकाणी तपास करायचाय.”

काहीतरी उमगले होते. कुठेतरी काहीतरी सापडण्याची शक्यता वाटत होती. सावंत केबिनमधून निघाले तेव्हा त्यांच्या टेबलवर रणजीतच्या डायरीतली काही पाने वाऱ्याने फडफडत होती.

 

To be continued…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: