तृष्णा : पर्व – २ ( भाग – १)

        पहाटेची वेळ. भास्करकांतीने संपूर्ण आकाश उजळू लागलं होतं. रात्रभर पडणाऱ्या पावसात दडून बसलेली पाखरे आता किलबिलत मुक्त विहारत होती. रात्रीच्या त्या राक्षसी काळ्या ढगांची जागा शुभ्र विरळ ढगांनी घेतली होती. अंधारातील तो कोलाहल आता थांबला होता. ते गडगडणारं हास्य रात्रीच्या अस्तासोबतच मावळलं होतं. उरलं ते फ़क़्त एक भयाण घर. चहूबाजूंनी रानटी गवताने वेढलेलं. पाऊस थांबल्यामुळे आजूबाजूला साचलेलं पाणी ओसरलं होतं. सगळीकडे चिखल मात्र झाला होता. ‘त्या’ची ती गाडी तशीच रस्त्याच्या कडेला थांबलेली आणि बाजूला होती नुकतीच सायरन वाजवत आलेली पोलिसांची गाडी. गाडीतील त्याच्या मोबाईलमुळे त्याचे ठिकाण शोधणे पोलिसांना जास्त कठीण गेले नाही. मात्र गाडीत तो दिसत नाही हे पाहून त्यांनी तिथेच आजूबाजूला त्याचा तपास करण्यास सुरवात केली.

       दिवसाच्या लख्ख उजेडात ते घर आता तिथून सहज दिसत होते. एव्हाना हळू हळू उन्हे वर येऊ लागली होती. पण वातावरण थंड होते. डिटेक्टीव रवींद्र विखे हा ह्या केसचा इंचार्ज होता. अंगात शेवाळी रंगाचा बुशकोट, पायात जुन्या धाटणीचा पायघोळ आणि त्याखाली गंबूट, डोक्यावर काळ्या रंगाची हॅट आणि गळ्यात ख्रिस्ती धर्माचे लॉकेट असा थोडाफार चमत्कारिक त्याचा पेहराव होता. ‘त्या’ला शोधण्यासाठी इतर सहकाऱ्यांना पाठवून तो स्वत: सिगरेट शिलगावत त्यांच्या सफेद स्कॉरपिओला टेकून उभा होता. चारही सहकारी दोन-दोनच्या गटाने दोन दिशांना गेले. आजूबाजूला सगळी शोधाशोध झाली, परंतु कुठेच कसलाच पुरावा मिळाला नाही.

        शिवरामने वरच्या फटीतून तार घालून ‘त्या’च्या गाडीचा दरवाजा उघडला. तसा आतमध्ये सांडलेल्या दारूचा भपकारा त्याच्या नाकात घुसला. ‘त्या’ची बिनबुचाची दारूची बाटली सीटावर आडवी पडली होती आणि शेजारी ‘त्या’चा मोबाईल. तो रवींद्रने ताब्यात घेतला. आणखी काही सामान मिळते का ते पाहण्यासाठी रवींद्र आणि त्याचे सहकारी गाडीत शोध घेऊ लागले. परंतु काही जुजबी गोष्टींव्यतिरिक्त इतर काहीच सापडले नाही. अखेरीस मिळालेले सामान घेऊन रवींद्रने पुन्हा पोलीस स्टेशनला जाण्याचा निर्णय घेतला. सर्वजण त्यांच्या सफेद स्कॉरपिओमध्ये बसले. रवींद्रने चावी फिरवली. ह्रं… ह्रं… आवाज करत गाडी जागेवरच होती. जणू रात्री घडलेल्या घटनेची पुनरावृत्ती होत होती.

“जरा बघ रे काय झालंय गाडीला.” रवींद्रने सदानंदला सांगितले.

“हो”, म्हणत तो उठला आणि समोर जाऊन गाडीचे टप उघडून तपास करू लागला. तोपर्यंत ते घर रवींद्रला खुणावत त्याचं लक्ष वेधत होतं. त्याला आपल्या मिठीत बोलवत होतं.

“साहेब..साहेब!” समोरून सदानंद हाक मारत होता.

“हां, काय?” तंद्री तुटल्यागत रवींद्रने त्याला विचारले.

“एकदा स्टार्ट मारा. पाणी कमी झालेलं. ते टाकलं. आता बघा एकदा.”

“बरं.”

ह्रं… ह्रं…   ह्रं… ह्रं… “श्या, झालंय काय अचानक गाडीला!” उद्वेगाने रवींद्र मनाशीच बडबडत होता.

“पोलीस स्टेशनला फोन करून दुसरी गाडी पाठवून द्यायला सांगा”, त्याने सदानंदला आदेश दिला आणि पुन्हा एकटक त्या घराकडे पाहत राहिला.

मध्ये बराच वेळ गेला.

“सद्या, सांगितलं का?” रवींद्र.

“हो, वेळ लागेल पण येईल गाडी,” सदानंदने कबुली दिली.

“बरं”, म्हणत रवींद्र गाडीतून उतरला. त्याचं एक एक पाऊल नकळत त्या घराच्या दिशेने पडत होतं.

       काही अंतर पुढे चालून गेल्यावर त्याने मागे वळून पाहिले. मुख्य रस्त्यापासून तो बऱ्यापैकी आत आला होता. पट्ट्याला अडकवलेला वॉकीटॉकी बाहेर काढून त्याने गाडीतील सदानंद आणि शिवराम ह्या दोन सहकाऱ्यांना त्याच्यासोबत येण्याची सूचना केली. तीच ती पायवाट. आता घोटाभर चिखल साचलेला तिथे. ते तिघं तसंच पाय हळूहळू टाकत तिथून चालत होते. त्याचे बाकीचे दोन सहकारी गाडीत बसून होते, येणाऱ्या गाडीची वाट बघत. बाकी आजूबाजूला सर्वत्र शांतता होती. मधूनच एखादे वाहन डोळ्याची पापणी लवते न लवते तोवर निघून जात असे. चालता चालता मध्येच रवींद्रला कसलातरी आवाज आला. कोणीतरी धापा टाकत घाईघाईने चालत आहे. त्याने मागे वळून बघितले. पण त्याच्या दोन्ही सहकाऱ्यांशिवाय दुसरे कोणीही नव्हते. कदाचित भास झाला असावा अशी स्वत:ची समजूत काढून त्याने आपला मार्ग पुढे चालू ठेवला. काही वेळातच ते फाटक समोर आले. ते उघडेच होते. रात्रभर साचलेल्या चिखलात त्याची कडी रुतून बसली होती. ते तिघं फाटकासमोर उभे होते. समोर होतं ते मायावी घर. ‘ति’च्या पिशाच्चाने झपाटलेले. रक्तासाठी आसुसलेले.

       रवींद्रने आत पाऊल टाकले आणि इतका वेळ शांत असलेल्या आभाळात धडाडधाड आवाज करत वीज चमकली. तसं त्यांनी वर पाहिले. काळे ढग तांडव करण्यासाठी पुन्हा एकत्र जमू लागले होते. इतका वेळ थंडगार वाहणाऱ्या झुळकीची जागा सोसाट्याच्या वाऱ्याने घेतली. रवींद्रच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली. पण त्याने बोलून दाखवले नाही. घराच्या भोवताली कमरेएवढं वाढलेल्या गवतात पाऊल कुठे टाकायचा त्याचा अंदाज घेणं त्यांना कठीण जात होतं. तरीही कशीबशी वाट काढत ते घराच्या ओसरीपर्यंत पोहोचले. ओसरीवरच्या छपराला लावलेल्या त्या कंदीलाची ज्योत आता दिवसाढवळ्यादेखील मिणमिणत होती. ह्या घरात नक्कीच कोणीतरी राहत असणार ह्याबद्दल रवींद्रच्या मनात आता कोणतीच शंका उरली नाही. तरीही आजूबाजूला कसलीच हालचाल जाणवत नव्हती. शिवाय घराचा दरवाजा फ़क़्त ओढून घेतल्यागत दिसत होता. वाऱ्याच्या झोताबरोबर तो त्याच्या चौकटीवर धडकत होता. खिडकीची तावदानं बंद होती. त्याचे दोन्ही सहकारी बाकड्यावर बसून पायाला लागलेला चिखल झटकत होते. एव्हाना पावसाचा जोर वाढला होता. टपोरे थेंब तडतड आवाज करत ओसरीवरच्या छपरावर कोसळत होते. ते ज्या पायवाटेने आले तिथे पुन्हा पाणी साचू लागले होते. गाडीमाधल्या आपल्या सहकाऱ्यांशी संपर्क करण्यासाठी त्याने खिशातला वॉकीटॉकी बाहेर काढला.

“हेलो.”

“यस सर.”

“आम्ही इथे ह्या घरात आहोत.” हात उंचावून रवींद्रने आपल्या ठिकाणाचा संकेत सहकाऱ्यांपर्यंत पोचवला.

“यस सर.”

“तुम्ही तुमची जागा सोडू नका आणि दुसरी गाडी आली की ताबडतोब मला कळवा.”

“राईट सर.” “ओव्हर एंड आउट” म्हणत रवींद्रने वॉकीटॉकी बंद केला.

       पावसाचा जोर हळूहळू आणखी वाढत होता. काही वेळापूर्वी पडलेला लख्ख प्रकाश ढगांच्या आड कुठेतरी गुडूप झाला होता. सगळीकडे अंधारून आलं होतं. बाकड्यावर काढून ठेवलेली त्याची हॅट वाऱ्याच्या एका झोतासोबत पूर्वेकडे दूर कुठेतरी उडून गेली. त्या वावटळीत तिथे टिकून होता तो फ़क़्त कंदिलातला मिणमिणता दिवा. रवींद्रने कोटाच्या खिशातून सिगरेट काढली आणि ओसरीवरच्या खांबाला टेकून एक एक झुरका मारत केसचा विचार करु लागला. समोर मुसळधार पावसाचे तांडव सुरु होते. म्हणता म्हणता अर्धा दिवस सहज सरून गेला. शेवटचा झुरका संपताच सिगरेट पायाखाली दाबत रवींद्र दरवाजापाशी गेला. दणदिशी त्याने दरवाजा उघडला तो थेट आतल्या भिंतीला जाऊन धडकला आणि पुन्हा आपल्या जागेवर आला. त्याला थोपवून रवींद्र आपल्या सहकाऱ्यांसह आत आला. खोलीत एक प्रकारचा कुबट, घाणेरडा वास सुटला होता. जसे काही कोणी मरून पडले होते. उंदीर, घूस, की ‘तो’? रवींद्रचे विचारचक्र भरभर धावू लागले. घरात अंधार होता. नाकावर रुमाल धरून त्याने विजेरी चालू केली. त्या दोघांनीही त्याचे अनुकरण करीत खिशातली विजेरी काढून तपास सुरु केला.

“हे पहा.” रवींद्र.

“काय झालं साहेब?” शिवराम.

जमिनीवर सांडलेल्या रक्ताचे ताजे डाग दाखवत रवींद्र त्यांना म्हणाला, “केसचा निकाल इथेच लागणार आहे.”

      घरात ठिकठिकाणी कोळीष्टकं, जळमटं लटकलेली. त्यातून मार्ग काढत त्या तिघांचा तिथे तपास सुरु होता. भिंतीवर उजेड मारला तर त्यावर लाल लाल शिंतोडे उडालेले होते. दुसऱ्या भिंतीवर मोठ्या भयप्रद आकृत्या काढल्या होत्या. लंबुळके धड, बिनशीराचे. हातात काहीतरी सुऱ्यासारखे हत्यार. त्याचा भाता लाल द्रवाने माखलेला. एकूण प्रकार अमानवी होता हे त्यांच्या लक्षात यायला जास्त वेळ लागला नाही. तसे एकूण घर सगळे लाकडी होते. त्यामुळे चालताना पायाखालच्या फळ्यांचा करकर आवाज येत होता. समोर एक पडदा होता. ठिकठिकाणी भोकं पडून अत्यंत जीर्ण झालेला. तो सरकवून रवींद्र आत शिरला, स्वयंपाकगृहात. तिथे भिंतीला एक फडताळ लावलेलं. दरवाजे बिजागाऱ्यातून निखळून खाली कोसळलेले. सगळीकडे अस्ताव्यस्त सामान पसरलेले होते. नाकाला रुमाल धरून तिथून पुढे जात तो घराच्या मागच्या दरवाजापाशी पोहोचला. करकर आवाज करत जोर लावून त्याने तो आत ओढला. दिवाणखान्यातील भिंतीवरची चित्र पाहण्यात गुंग झालेल्या सहकाऱ्यांना त्या आवाजाने जागं केलं आणि ते रवींद्रच्या मागोमाग त्या दरवाजापर्यंत पोहोचले. ते घराच्या मागच्या अंगणात आले होते. अंगण कसलं! सगळं गवताने माजलेलं रान होतं. पुढे जाण्यासाठी रवींद्रने दरवाजाबाहेर पाऊल ठेवलं. एक जनावर सळसळत त्याच्या गंबूटावरून उडी मारून गेलं. तो बाहेर आला. बाकीचे दोघेदेखील दबकत हळूच पाऊल टाकत बाहेर आले. त्याने एकाला घराच्या पूर्वेकडे आणि एकाला पश्चिमेकडे पाठवले आणि स्वत: मात्र समोर निघाला. गवताच्या टोकांवर बसलेली रंगीबेरंगी फुलपाखरे होणाऱ्या हालचालींमुळे सतत आपली जागा बदलत होती. सावध पाऊल टाकत तो आणि त्याचे सहकारी आपल्या मार्गाने पुढे पुढे चालत होते.

       चालता चालता सदानंदला काही वेळापूर्वी वाऱ्याने उडालेली रवींद्रची ती काळ्या रंगाची हॅट समोर पडलेली दिसली. ती थोड्याफार चिखलाने माखल्यागत दिसत होती. ती घेण्यासाठी तो पुढे सरसावला. ती हॅट ज्या ठिकाणी पडलेली दिसत होती तिथे आजूबाजूला बराच गाळ साचला होता. तिथपर्यंत जाणं तसं कठीण होतं. तेव्हा तो दोन्ही पाय दुमडून चवड्यांवर खाली बसला. मागचा पाय ताणला आणि एक हात त्या हॅटच्या दिशेने नेण्याचा प्रयत्न केला. तरी थोडं कठीणच जात होतं. सदा मग हळूहळू त्या गाळाच्या दिशेने पुढे सरकला आणि पुन्हा एकदा विरुद्ध दिशेला तोंड फिरवून ती हॅट घेण्यासाठी हात ताणला. ह्यावेळेस मात्र त्याच्या हाताची बोटं तिथपर्यंत पोचली. आणखी जोर लावून त्याने हात थोडा आणखी पुढे नेण्याचा प्रयत्न केला. नकळत डोळ्यासमोर चांदण्या चमकल्या. बोटांना स्पर्श झाला खरा पण तो त्या हॅटचा खासच नव्हता. ते होते ‘ति’चे चप्प काळे केस. त्याला कळेपर्यंत त्या केसांच्या आत त्याची बोटं अडकली होती. त्याने हबकून मागे वळून बघितले. तर ती तिच्या विद्रूप हास्यवदनाने त्या साचलेल्या गाळातून हळूहळू वर येत होती. तिच्या अंगावरील पायघोळावर चिखलाचा एक ठीपूस देखील नव्हता. ती जसजशी वर येत होती तसतसा त्याचा धीर सुटत होता. केसात अडकलेली बोटं सोडवण्याचा त्याचा सुरु असलेला प्रयत्न अयशस्वी ठरत होता. दडपणामुळे त्याचा आवाजदेखील फुटेनासा झाला. तरीही जीवाच्या आकांताने त्याची धडपड सुरूच होती आणि त्यामुळे अनाहूतपणे त्याचा एक एक अवयव हळूहळू त्या गाळात रुतत होता. समोर केस मोकळे सोडलेलं तिचं अर्धवट शरीर आता त्या गाळाबाहेर आलेलं आणि त्याचं अर्धवट शरीर त्या गाळात रुतलेलं. जसजशी त्याची हालचाल वाढत होती तसतसा तो आणखी गाळात धसत होता. क्षणमात्र ती पुन्हा गाळात शिरू लागली. तो केसात अडकलेला त्याचा हात शेवटपर्यंत तसाच होता. अखेरीस गाळ त्याच्या नाकातोंडापर्यंत आला आणि बघता बघता तो संपूर्ण आत बुडाला. गुड..गुड.. करत बुडबुडे तेवढे काही वेळ गाळाच्या तळावर येत होते. काही वेळाने ते देखील थांबले आणि मग पसरला हरितरंग मिश्रित लाल स्त्राव. इतर दोघांना तर ह्याचा गंधदेखील नव्हता.

       एव्हाना रवींद्र त्या घरापासून शंभर एक पावलांवर पोहोचला होता. घरापासून ते जसजसं दूर जात होते तसतसं गवतदेखील उंच उंच होत होते. अंगणातलं कमरेएवढं गवत आता डोक्याच्या वर गेलं होतं. हाताने ते कसबसं बाजूला सारत तो रस्ता मोकळा करत होता. पायाखाली काय आहे काय नाही हे पाहण्याचा विचारदेखील त्याच्या मनाला शिवत नव्हता. चिखलातून, गाळातून जसं जमेल तसं एक एक पाऊल पुढे टाकत होता. वरून पावसाचा धो धो मारा सुरूच होता. अंग पूर्ण चिंब झालेलं. डोळ्यांच्या कडांवर पाणी साचल्याने समोरचं चित्र धूसर होत होतं. चालता चालता अचानक त्याचा पाय कसल्यातरी बुळबुळीत गोष्टीवर पडला आणि सरकला. तसा धडामदिशी तो खाली कोसळला. बुड चोळत चोळत कसाबसा सावरत तो इकडे तिकडे पाहू लागला. क्षणभर डोळ्यांसमोर अंधारी येऊन गेली. अंगात झिणझिण्या उठल्या. नजर स्थिरावेपर्यंत काही वेळ गेला. दोन तीन वेळा मानेला आचके देऊन आणि डोळ्यांची उघडझाप करून तो भानावर आला. तो पडला त्या ठिकाणी हिरव्या काळ्या रंगाचं गच्च शेवाळ साचलेलं. त्याने कोटाच्या खिशातून त्याचा ठेवणीतला चाकू काढला. भरभर जेवढं जमेल तेवढं शेवाळ कापून बाजूला करू लागला. पुरेशी जागा मोकळी झाल्यावर त्याने चाकू पुन्हा कोटाच्या खिशात ठेवला आणि त्या ठिकाणाचा अंदाज घेऊ लागला. त्याखाली लाकडाची जुनी भलीमोठी फळी होती. पाण्यामुळे ठिकठिकाणी तट्ट फुगून वर आलेली. त्याने फळीवर हलकेच टकटक केले. ती पोकळ असल्यागत आवाज आला. त्याने फळीला कान लाऊन पुन्हा तसेच टकटक केले आणि ती पोकळ असल्याची त्याची खात्री पटली. तो उठला आणि मनात काहीतरी विचार करून घेतली उडी त्याने त्या फळीवर. पावसाच्या पाण्याने भिजलेली आणि त्याच्या वजनाने आधीच वाकलेली फळी कडाडकड आवाज करत तुटली आणि त्या तीन-चार फूट रुंदीच्या बोळात आजूबाजूच्या भिंतींवर आपटत तो गपदिशी दहा फूट खाली पडला. तसं आजूबाजूला साचलेलं पाणी मोठ्या जोमाने त्या खड्ड्यात वाहू लागले. तो खाली चोळामोळा होऊन पडला होता आणि वरून पाण्याचे लोटच्या लोट येत होते. क्षणभर काय झाले हे त्याच्या लक्षात येईपर्यंत त्याचं भान हरपलं आणि तो तिथेच बेशुद्ध झाला.

       इकडे शिवराम त्याच्या गतीने हळूहळू चालत होता. गवताची उंची वाढत होती. समोरून अचानक कोणीतरी येण्याची धास्ती मनात घर करून होती. दिवाणखान्यातल्या भिंतीवरच्या चित्रांची छायाफीत राहून राहून त्याच्या नजरेसमोर येत होती. त्याकडे दुर्लक्ष करून तो पुढे पुढे जात होता. अचानक कोणीतरी मागून जड श्वास घेत उभे असल्याची जाणीव त्याच्या मनात झाली. तो जागीच थांबला. नजरेच्या उजव्या कोपऱ्यातून त्याने हळूच मागे वळून बघितले. आता त्याचादेखील श्वास फुलू लागला होता. कोणीतरी तिथे होतं. त्याच्या पाठी, अगदी एक दोन वीतेच्या अंतरावर. मन घट्ट करून त्याने हाताच्या मुठी वळल्या आणि बिथरलेल्या मोठ्या डोळ्यांनी हळूहळू मान वळवत मागे बघू लागला. काळे लांबसडक केसांसारखे काहीतरी मागे असल्याचे त्याला अस्पष्ट दिसले. अर्धवट वळवलेली मान त्याने पुन्हा सरळ केली आणि जीव मुठीत धरून पळत सुटला. गवताच्या पात्यांचा तोंडावर सपासप मारा बसत होता. वरून मुसळधार पाऊस सुरु होता. पायाखाली उंच सखल जमीन येत होती. तरीही तो थांबला नाही. पळत राहिला. पुन्हा मागे वळून बघण्याची त्याची छाती होत नव्हती. अखेरीस दमून तो एका झाडाच्या बुंध्याशी थांबला. एक हात खोडाला टेकवून दुसरा हात छातीवर फिरवत होता. दोन तीन मिनिटांनी त्याचा श्वास स्थिरावला तेव्हा धापा टाकत तो इकडे तिकडे बघू लागला. घरापासून बराच दूर आला होता तो आता. जे काही जाणवलं ते प्रत्यक्षात होतं की निव्वळ भास ह्याचं विचारमंथन करत तो खाली बसला.

      एव्हाना रवींद्र डोळे किलकिले करत जागा झाला. वरून येणारे पाण्याचे लोट आता मंदावले होते. हातपाय चिखलात रुतलेले. ते तसेच बाहेर काढत तो बसला. काही क्षणांतच झालेला प्रसंग त्याला आठवला. त्याने वर पाहिले. ते तुटलेल्या लाकडी फळीचे गोल झाकण त्याला दिसलं. त्याने एक एक गमबूट काढून त्यातलं पाणी खाली केलं आणि पुन्हा पायात चढवून तो उठला. समोर मिट्ट अंधार होता. खिशात हात घालून त्याने विजेरी बाहेर काढली. मघाशी बसलेल्या धक्क्यांमध्ये ती खिशातल्या खिशातच फूटली होती. ती तिथेच फेकून त्याने दुसऱ्या खिशातून लायटर काढले. पाच सहा वेळ त्याची चक्री फिरवून बघितलं पण ते काय पेटायचं नाव घेईना. कदाचित पाण्याच्या लोंढ्यात त्यातदेखील थोडंफार पाणी शिरलेलं. शेवटी रवींद्रने तो नाद सोडला आणि हातापायाने चाचपडत हळू हळू पुढे पुढे जाऊ लागला. वरून थेंब थेंब त्याच्या अंगावर सतत ठिबकत होते. मध्येच फस फस आवाजाने मन बिथरत होतं. दर दोन तीन पावलांनंतर तो अंदाज घेत होता. हा रस्ता नक्कीच पुढे कुठेतरी इप्सित स्थळी पोचवणार ह्याबद्दल रवींद्रच्या मनात तिळमात्र शंका नव्हती. तो जसजसा आत जात होता तसतसा बाहेरून येणारा पावसाचा आवाज हळूहळू क्षीण होत होता. पायाखाली चवड्याभर पाण्याचा प्रवाह वाहतच होता. मध्येच कसलीतरी घर्र-घर्र त्याला ऐकू येत होती. आडोशाला दडून बसलेल्या वटवाघळांची असावी असा विचार क्षणभर त्याच्या मनात येऊन गेला आणि तो पुढे चालत राहिला.

 

 

To be continued…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: