तृष्णा : पर्व – २ (भाग – २)

      इकडे झाडाखाली बसलेल्या त्याने पुन्हा माघारी घराकडे जाण्याचे निश्चित केले आणि तो पुन्हा आल्या पावली परत निघाला. चालता चालता खिशातला वॉकीटॉकी बाहेर काढला. तो देखील पाण्याने भिजला होता आणि कदाचित आता निकामी झाला होता कारण त्याच्या ऍन्टेना जवळची लाल लाईट बंद झाली होती. त्याने दोन तीन वेळ सहज तळहातावर आपटला परंतु तो काही सिग्नल पकडत नव्हता. अखेरीस तो ट्राऊजरमध्ये ठेऊन तो आपल्या मार्गी सरळ चालू लागला. दुपार केव्हाच टळून गेली होती. संध्याकाळची नक्की कोणती वेळ ते सांगणे तसे कठीण होते. परंतु आभाळ पूर्ण काळ्याकुट्ट ढगांनी भरून गेलेलं. पाऊस पुढचे पाच सहा तास काही थांबणार नाही ह्याची जवळ जवळ खात्रीच झाली होती. काही वेळाने ते घर नजरेच्या परिघात आले. पावसामुळे आजूबाजूला तसं सगळं अंधुक अंधुकच दिसत होते. एव्हाना खाली गुडघाभर पाणी साचल्याने भरभर पावलं टाकणं शक्य होत नव्हतं. पण परतीचा मार्ग सापडल्यामुळे त्याच्यात थोडी हुशारी आली होती.

       रवींद्र आता बऱ्यापैकी आत आला होता. एक मंद कुबट वास तिथे दरवळत होता. पायाखालचे पाणी आता जवळजवळ जमिनीत मुरले होते. त्याच्या समोर आणि परतीच्या दोन्ही वाटेवर पूर्ण अंधार होता. मनातली धाकधूक क्षणाक्षणाला वाढत होती. घरात सापडलेले ते रक्ताचे डाग नक्कीच कोणत्यातरी अघोरी घटनेचे समर्थक होते. इतक्यात त्याला तिथून साधारण पन्नास एक पावलांवर प्रकाश जाणवला. तो नक्कीच भास नव्हता. रवींद्र त्या दिशेने एक एक पाऊल पुढे टाकू लागला. जसजसा तो जवळ जवळ जात होता तसतसा तो कुबट वास अधिकाधिक तीव्र होत होता आणि प्रकाशाची व्याप्ती इंचाइंचाने वाढत होती. त्याच्या पायाखालची पाण्याची पातळी आता जवळ जवळ नाहीशी झाली होती. पुढच्या दोन एक मिनिटांत तो त्या जागी पोचला. इथे मात्र त्याला नाकाला रुमाल बांधण्याखेरीज गत्यंतरच नव्हती. तिथे भिंतीच्या एका आडोशात एक झरोका होता. तिथून बाहेरचा अंधुक प्रकाश आत त्याच्या निमुळत्या पट्ट्यांमधून झिरपत होता. इतका वेळ अंधारातून चालत आल्यानंतर अचानक आलेल्या ह्या प्रकाशात नजर स्थिरावण्यासाठी काही वेळ गेला. रवींद्र त्या झरोक्याच्याखाली गेला आणि वर मान करून काही दिसते का त्याचा अंदाज घेऊ लागला. इतका मुसळधार पाऊस असूनही तिथून पावसाचे पाणी आत ठिबकत नव्हते. म्हणजे नक्कीच तिथे छप्पर असणार. कदाचित त्या घराचंच. त्याच्या मनात फ़क़्त एक शंका येऊन गेली. त्याने आजूबाजूला हाताने चाचपडलं. तिथे पाणी झिरपून ओल्या झालेल्या मातीच्या भिंती होत्या. त्याचे हात चिखलाने माखले. ते त्याने तसेच झटकले आणि कोटाला पुसले. कोणत्याही आधाराशिवाय दहा फूट वर जाणे त्याला शक्यच नव्हते. त्याने इकडे तिकडे पाहिले. जवळपास एखादी उपयोगाची वस्तू सापडते का ह्याचा तो त्या विरळ अंधुक प्रकाशात तपास करू लागला. इथे पायाखालची जमीन थोडी कच्ची खडबडीत होती. ह्यात पाण्याचा अंश तसा फारच कमी होता. तरीही चालताना ठेचकळायला होत होते. त्या विरळ प्रकाशात पायाखालच्या उंचसखल जमीनीचा नीट अंदाज येत नव्हता.

       चालत चालत तो त्या झरोक्यापासून थोडा दूर आला. तिथे मात्र प्रकाशाचा काही अंशच परावर्तीत होत होता. तिथून त्याला समोर एक मोठा काळा खडक दिसला आणि तिथे त्याचा रस्ता बंद झाला. तो त्या खडकाच्या जवळ गेला आणि इतक्यात त्याचा पाय कसल्यातरी बोचक्याला अडखळला आणि त्याचा तोल गेला. पटकन त्याने समोरच्या खडकावर हात टेकवले आणि स्वत:ला सावरलं. खाली बघितलं तर एक काळे बोचके होते. दुर्गंधीचा उगम तिथेच होता. तो खाली बसला आणि डोळे मोठे करत त्या बोचक्यावरून हात फिरवू लागला. त्याच्या हाताला काहीतरी खरबरीत लागले. एखाद्या गोणपाटासारखे. त्याने चारही बाजूने हात फिरवला. ते लांबीला थोडे जास्तच होते. साधारण चार पाच फूट असावे असा अंदाज त्याने मनातल्या मनात बांधला. डोळ्यांना अजून काहीच स्पष्ट दिसत नव्हते. सर्व काही स्पर्शाच्या जोरावर तर्कवितर्क बांधले जात होते. इतक्यात त्याला वर कोणाच्या तरी पावलांचा आवाज आला. तो पुन्हा त्या झरोक्यापाशी गेला आणि “सदा… शिवराम… कोण आहे तिकडे?” असा जोरात आवाज दिला.

       पावलांचा आवाज थांबला. मग पुन्हा बराच वेळ कसलाच आवाज आला नाही. तो पुन्हा त्या बोचक्याजवळ आला. खाली बसून त्याने दोन्ही बाजूने हात त्या बोचक्याखाली घातला आणि ते जागेवरून हलवले. त्याला ते अपेक्षेपेक्षा वजनाने खूपच हलके वाटले. त्याने ते हलवल्या बरोबर त्याच्यावरचे ‘ते’ एक वजन सरकून खाली जमिनीवर पडले. आवाज न आल्यामुळे त्याला ते जाणवलेदेखील नाही. त्याने तसेच ते तिथून ओढत ओढत त्या झरोक्याच्या खाली आणले. दुर्गंधीने अगदी गुदमरायला होत होते. तरीही मनाची उत्कंठा स्वस्थ बसू देत नव्हती. ते जे काही होते ते त्याला अनावरीत करून पहायचे होते. आजपर्यंतच्या त्याच्या कारकिर्दीत त्याने कितीतरी गूढ आणि मानवी मनाला दाह पोचवून सहज त्याचा तोल ढासळू शकतील अशी दृश्ये स्वत:च्या डोळ्यांनी पाहिली होती. परंतु ती परिस्थिती वेगळी होती. त्यात केलेले खून आणि इतर अत्याचार हे एका जिवंत मानवाने केलेली कृत्ये होती. इथे खासच तसे नव्हते. त्यामुळे ह्या केसचे येणारे अनुभव आणि होणारे परिणाम ह्या सगळ्याच बाबतीत तो अनभिज्ञ होता. त्याच्या मनात एक साशंकता होती आणि तीच आता दाटून आली होती. त्याने नाकाला लावलेला रुमाल अधिकच करकचून बांधला. कोटाच्या खिशातून हातमोजे काढले. ते हातात चढवून तो त्या अंधुकश्या प्रकाशात त्या बोचक्याचं थोडा वेळ निरीक्षण करू लागला आणि मग मनाचा हिय्या करून त्याने बोचक्याच्यावर कापडाने बांधलेल्या गाठीला हात घातला. आणि ती तो उघडणार इतक्यात,

“साहेब, तुम्ही इथे? आणि ते तुमच्यासमोर काय आहे?”

       एका अनपेक्षित वेळी आलेल्या आवाजाने रवींद्र जागीच स्तब्ध झाला. क्षणभर छाती जोरात धडधडायला लागली. शिवराम, त्याचा सहकारी वरच्या झरोक्यातून आवाज देतोय हे त्याच्या लक्षात आले तेव्हा तो भानावर आला. वर पाहिले तर खरोखरीच शिवराम होता. त्या पट्ट्यांमधून वाकून तो त्याच्याकडे पाहत होता.

“थांबा साहेब मी ही जाळी काढता येते का ते पाहतो.”

       असे म्हणत त्याने जाळीच्या पट्ट्यांमध्ये आपली बोटे अडकवून जोर लाऊ लागला. पण वर्षानुवर्षांचा गंज पकडलेली ती जाळी इतक्या सहज निघेल असं अजिबात दिसत नव्हतं. तरी सर्व शक्तीनिशी शिवराम तोंडाचे वेडेवाकडे हावभाव करत ती जाळी काढण्याचा प्रयत्न करतच होता. रवींद्र तोपर्यंत जागेवरच उभा राहून शिवरामचा चाललेला खटाटोप पाहत होता.

“कुठे कडी कोंडा आहे का बघ रे.”

“नाही साहेब, ही जाळी खालच्या तिच्या चौकटीवर घट्ट रुतून बसलीये. थांबा, मी काही सामान मिळतंय का ते बघतो,” असं म्हणत शिवराम तिथून उठला आणि खोलीभर हिंडू लागला.

       बघता बघता त्याला स्वयंपाकगृहातल्या त्या मोडक्या फडताळाच्या बाजूला एक लाकडी पेटी दिसली. तिथे खाली बसून त्याने तिच्यावरून हलकाच हात फिरवला. प्रचंड जळमटांनी ती माखली होती. त्या पेटीला मोठा टाळा होता. आता पुन्हा कोणताही जोर लावण्याची त्याच्या मनाची आणि शरीराची तयारी नव्हती. त्याने सरळ खिशातून बंदूक काढली आणि धाडधाड करत गोळ्यांच्या दोन फैरी त्या टाळ्यावर झाडल्या. तसा तो आपोपाप जागेवर गळून पडला. अचानक आलेल्या गोळ्यांच्या आवाजाने रवींद्र बिथरला आणि त्याने जागेवरूनच,

“ शिवराम..!” अशी जोरात हाक मारली आणि तितक्यात शिवराम त्याला पुन्हा त्या पट्ट्यांमधून दिसला. त्याच्या हातात काहीतरी होते पात्यासारखे मोठे.

“साहेब करवत, त्या लाकडी खोक्यात सापडली. थांबा आता.” म्हणत त्याने भरभर हात चालवला आणि कराकर आवाज करत त्या जाळीची एक एक पट्टी कापून काढली.

       जाळी काढल्यामुळे तिथला प्रकाशाचा विस्तार काही प्रमाणत रुंदावला. त्यात रवींद्रला झरोक्याखालच्या भिंतीवर चढउतार करण्यासाठी काही खाचा दिसल्या.

“साहेब, तुमच्या शेजारी ते काय आहे?”

“तेच पहायचे आहे. तू एक काम कर आजूबाजूला कोणती रश्शी, दोरखंड आहे का बघ.”

“बरंय”, म्हणून शिवराम तिथून उठला आणि काही वेळातच एक जाडजूड दोरखंड घेऊन परत आला. त्या झरोक्याच्या खिडकीतून त्याने तो हळूहळू खाली सोडला. त्याला ते गाठोडे बांधून रवींद्रने त्याला ते वर ओढण्याचा आदेश दिला. तसा जमेल तसा अलगद त्याने ते बोचके वर घेतले आणि मग त्याची गाठ सोडवून,

“हां साहेब. या आता” म्हणत त्याने पुन्हा तो दोरखंड खाली सोडला. तसा रवींद्र एकेका खाचेत पाय देऊन वर चढू लागला. काही वेळातच रवींद्रचे डोके त्या झरोक्याच्या खिडकीतून वर आले. मग त्याने दोन्ही हाताने बाजूच्या फळ्यांवर जोर देऊन आपले पूर्ण शरीर त्या खड्ड्यातून बाहेर काढले आणि शेजारच्या भिंतीला टेकून मोठा श्वास घेत बसून राहिला. ते तेच स्वयंपाकघर होते. त्या बोचक्याच्या दुर्गंधीने केव्हाचा श्वास अडकून पडला होता. आता त्या दुर्गंधीला जरा मोकळीक मिळाली, तशी त्याची तीव्रता हळूहळू विरळ होऊ लागली. लागलीच शिवरामने ते बोचके रवींद्रपासून दूर नेले आणि दिवाणखान्याच्या एका कोपऱ्यात आणून ठेवले. रवींद्र खोकत खोकत त्या खोलीच्या मुख्य दरवाजातून बाहेर आला. शिवराम देखील नाकावर गच्च रुमाल आवळून तिथून बाहेर पडला. रवींद्रने खिशातून सिगरेटचं पाकीट काढून त्यातल्या दोन सिगरेट काढल्या. एक ओठांच्या चंबूत धरली आणि दुसरी शिवरामला देऊ केली. इतक्या घडामोडींनंतर सिगरेटच्या झुरक्याची त्यांना खासच गरज वाटली.

       काही वेळ असाच शांततेत गेला. आतापर्यंत रात्रीचा पहिला प्रहर सुरु झालेला. पावसाचा जोर कमी झाला होता.

“सदा?” – रवींद्र.

“नाही साहेब, म्हणजे आपण वेगळे झाल्यानंतर त्याची आणि माझी काहीच भेट नाही झाली. तो कुठे गेलाय काहीच कल्पना नाहीये.” – शिवराम.

ते ऐकून रवींद्रने पुन्हा एक जोरदार सिगरेटचा झुरका मारला. त्यांचे गाडीतले सहकारी कुठे आहेत, त्यांनी बोलावलेली नवीन गाडी आली की नाही ह्याचा अजून काहीच पत्ता नव्हता. रवींद्रने खिशातला वॉकीटॉकी बाहेर काढला. पाहिलं तर त्याच्यादेखील ऍन्टेना जवळची लाल लाईट बंद झाली होती. त्यानेदेखील दोन तीन वेळ तळहातावर तो आपटला परंतु सिग्नल काही पडला गेला नाही. अंधाऱ्या धूसर प्रकाशात रस्त्यापर्यंत त्यांची नजर पोहोचताच नव्हती. सिगरेट निम्मी अर्धी संपली तेव्हा इतका वेळ शांततेत कोसळणाऱ्या पावसाने पुन्हा एकदा रुद्रावतार घेतला. क्षणभर लक्ख प्रकाश सबंध परिसरात पसरला आणि आकाशात विजेचा कडाडकाड आवाज झाला. पुढच्याच क्षणी घराचा मुख्य दरवाजा धडामदिशी त्याच्या चौकटीवर आदळला. रवींद्र आणि शिवरामने लागलीच मागे वळून बघितले. तोंडातली सिगरेट पायाखाली विझवून ते दोघेही त्या दरवाजाजवळ गेले. हाताने दरवाजा आत ढकलण्याचा प्रयत्न केला पण कसे कोण जाणे तो आतून बंद झाला होता. रवींद्रने एक वार शिवरामकडे पाहिले. दोघेही दोन पावलं मागे सरकले आणि पूर्ण जोरानिशी त्या दरवाजाला धक्का दिला तसा धाडधाड आवाज करत तो आत उघडला गेला. ते दोघेही आत शिरले आणि एक अत्यंत विलक्षण गोष्ट त्यांच्या नजरेस पडली. रवींद्रने तळघरातून वर आणलेलं ते बोचकं आता… आता पूर्ण रिकामं झालं होतं. ते दोघेही त्या बोचक्याकडे गेले. जिथे आता फ़क़्त एक जीर्ण झालेलं गोणपाट होतं. रवींद्रने ते हातात घेतलं. उघडून बघितलं पण आता खरोखरंच उशीर झाला होता. त्यातलं ‘ते’ केव्हाच गायब झाला होतं. आता येणारा प्रत्येक क्षण आणखी भयंकर असणार होता. कारण लवकरच त्यांचा सामना एका विकृत शक्तीशी होणार होता. इतक्यात बाहेर पुन्हा विजेचा प्रचंड आवाजात कडकडाट झाला, ज्याने त्या दोघांचही लक्ष त्या गोणपाटातून विचलित होऊन बाहेरच्या आवाजाकडे गेले. त्यांनी जागेवरूनच मान वळवून दरवाजाकडे पाहिले मात्र दोघेही जागच्या जागी गोठले गेले. दरवाजात ‘ती’ होती. विजेच्या लख्ख प्रकाशात तिचा तो सडलेला देह तरीही हाताची कुठेकुठे चामडी लोंबते आहे, सफेद पायघोळाच्या आत पायाची पूर्ण हाडे, त्यांवर नावाला त्वचेचे पातळ आवरण, गुढघ्यापर्यंत तिचे केस आणि हाताची बोटभर लांब वाढलेली नखं. त्या दोन तीन क्षणांच्या विजेच्या प्रकाशात इतकेच तिचे काय ते विद्रूप हिडीस रूप त्यांच्या दृष्टीस पडले. ह्र्हर्ह्र्रर्र्र-हर्ह्र्हर्ह आवाज काढत ती दरवाजात उभी होती. इतक्या वर्षानंतरदेखील तिच्या शरीराचा बऱ्यापैकी भाग अस्तित्वात होता. काही वेळातच डोळ्यांना लागलेली तंद्री तुटली आणि रवींद्र ताडकन उभा राहिला. शिवरामच्या खांद्याला धरून त्याला देखील उभे केले. हलकेच तिने एक पाऊल घसरत उंबऱ्याच्या आत सरकवलं. तसे ते दोघेही मागच्या भिंतीला टेकले. बाहेर विजांचा कडकडाट सुरूच होता. ‘ते’ धूड हळूहळू एक एक पाऊल सरकवत त्यांच्या दिशेने येतंच होतं. त्यांनी आजूबाजूला बघितले. स्वयंपाकघरातून बाहेर पडण्याचा एकमेव मार्ग त्यांच्या लक्षात आला. दोघेही तडक त्या दिशेने धावले. पण व्यर्थ! ते दार बंद झाले होते. बाहेरच्या पावसाचे पाणी मात्र त्याच्या फटीतून आत येत होते. दोघांनी पुन्हा सर्वशक्तीनिशी त्या दवाजाला धक्का दिला. एकदा-दोनदा… पण त्याचा काही उपयोग झाला नाही. उलट हे करण्यात त्यांचा काही मौल्यवान वेळ मात्र वाया गेला.

       “साहेब, इथून या.” म्हणत शिवरामने रवींद्रला तो खड्डा दाखवला जिथून काही वेळापूर्वीच तो वर आलेला. फटीतून आत येणारे ते पाणी खड्ड्याच्या काठावरून आत ओसरत नव्हते. त्याला वगळून खोलीभर साचत होते. आता पुन्हा त्या खड्ड्यात उडी घेण्याची वेळ आली होती आणि त्याखेरीज त्या दोघांकडे दुसरा पर्यायदेखील नव्हता. भिंतीवरच्या त्या खाचांवरून उतरण्यासाठीचा वेळ त्यांच्याकडे मुळीच नव्हता. ‘ती’ स्वयंपाकघराच्या त्या फाटलेल्या पडद्यापर्यंत आली होती. दोघांनी धडाधड दहा फूट खोल उड्या मारल्या आणि खाली जमिनीवर एकमेकांच्या अंगावर पडले. लागलीच स्वत:ला सावरून दोघेही स्थिर झाले. पाण्यातून येणारा तिच्या पायांचा आवाज स्पष्ट ऐकू होता. त्या अंधुकश्या प्रकाशात पुन्हा वाट शोधणे खरंतर कठीणच! परंतु तरीही हाताने पायाने चाचपडत दोघेही रस्ता शोधत होते. त्याच वेळी रवींद्रच्या पायाला काहीतरी अनुकुचीदार टोचले. नशिबाने पायातल्या गंबुटामुळे तळपायात ते घुसले नाही. त्याने तसाच भिंतीचा आधार घेऊन एका हाताने ते खेचून काढले. ते ‘ते’च होते जे गाठोडे हलवताना त्यावरून गळून पडले होते. ख्रिस्तधर्माचे अभिमंत्रित लॉकेट.

“शिवराम, आपल्यावरचे संकट टळले आहे.” रवींद्रने शाश्वती दर्शवली.

       त्याने त्याच्या गळ्यातले लॉकेट काढले आणि ते दोन्ही एकमेकांना गच्च बांधले. एव्हाना ‘ती’ त्या खड्ड्यापासून अगदी काही पावलेच दूर होती. तिचं शीर खाली उभे असलेल्या दोघांच्या दृष्टीक्षेपात आले होते. रवींद्रने दोन्ही हातांची एकमुठ करून त्यात ती लॉकेटची जोडगळी घट्ट पकडली आणि ठेवणीतले काही मंत्रोच्चार पुन्हा पुन्हा म्हणू लागला. खरंतर तो करीत असलेल्या मंत्रोच्चाराने ‘ती’ पूर्णपणे उर्जाविरहित होणे त्याला अपेक्षित होते. पण तसे काहीच झाले नाही. त्या लॉकेटपासून निर्माण झालेले वलय तिच्यापर्यंत पोचताच ती जागेवरच स्तब्ध झाली आणि तिच्या चेहऱ्यावरील केस क्षणार्धात हवेत उडाले. ह्यावेळी प्रथमच त्यांना तिच्या कुरूप, पोखरलेल्या, हिडीस चेहऱ्याचे दर्शन झाले. तिची लालभडक जीभ तुटलेल्या दंतपंक्तीतून वसवसत बाहेर येत होती. डोळ्यांच्या खोबणीतील ते सफेद गोळे आत खोलवर गेलेले दिसत होते. तिचा तो अवतार पाहून रवींद्रच्या अंगातलं सगळं अवसानच गळून पडलं. त्याच्या हाताची मुठ सैल झाली आणि ती लॉकेटची जोडगळी त्यातून अलगद निसटून जमिनीवर पडली.

“साहेब, चला… चला इथून,” म्हणत शिवराम रवींद्रचे दोन्ही खांदे धरून त्याला उठवलं.

       कसाबसा स्वत:चा तोल सावरत रवींद्र उठला आणि रवींद्र ज्या अंधाऱ्या वाटेने इथपर्यंत पोचला होता त्याच वाटेने दोघेही पळत तिथून पसार झाले. जसजसे ते तिथून दूर जात होते तसतसा तिचा तो विकृत हसण्याचा आवाज हळूहळू क्षीण होत होता. अखेरीस रवींद्र वरून जिथे पडला होता त्या जागेपर्यंत ते येऊन पोचले. कसेबसे धापा टाकत ते मातीच्या उभ्या भिंतींना टेकून उभे होते. वरच्या त्या गोलाकार बोळातून बाहेर सुखरूप पडण्याचा मार्ग त्यांना सापडला होता. साधारण तीन-साडेतीन फूट व्यासाच्या आणि दहा फूट उंचीच्या त्या दंडगोलातून वर जाण्यासाठी त्यांनी आपले दोन्ही पाय बाजूच्या भिंतींत रुतवले आणि त्यावर जोर देत हळूहळू ते वर सरकू लागले. काही वेळातच ते दोघेही त्या खड्डयातून बाहेर आले. आजूबाजूला गडद अंधार होता. पाऊस रिमझिम सुरुच होता. त्यात जिवंत त्या घरातून बाहेर पडता आल्याचे तेवढे समाधान त्यांच्या चर्येवर होते. ही केस सोडवण्याचे बाकी सगळे मार्ग तूर्तास तरी बंद झाले होते. शिवराम उठला. “सदा…!” अशी जोरात हाक मारली. पण हाकेस उत्तर काही मिळाले नाही. तेवढ्यात रवींद्रनेदेखील स्वत:चा तोल सावरत,

“चल, त्याला शोधूया”, म्हणत शिवरामच्या पाठीवर थाप मारून आपले ध्येय्य तात्पुरते तरी निश्चित केले.

 

 

To be continued…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: