तृष्णा : पर्व – २ (भाग – ३)

      शिवरामने खिशातली छोटी विजेरी बाहेर काढली. तिच्या प्रकाशाचा वर्तुळाकार झोत समोर तीन चार फुटांवर पडत होता. त्याच्या मदतीने दोघेही पायाखालचा चिखल तुडवत हळूहळू वाट काढत एक एक पाऊल टाकू लागले. बघता बघता त्यांनी बरेच अंतर कापले. आता त्या काळोखात आणखी वीस फुटांवर प्रकाशाचे पुसटशे वलय त्यांना दिसू लागले. तो तोच दाराबाहेरच्या ओसरीवरचा मिनमिनणारा हातकंदील होता. म्हणजे ते पुन्हा घराजवळ येऊन ठेपले होते. मनातली धाकधूक पायांमधले त्राण शोषून घेत होती. तरीही पुढे जाण्याखेरीज गत्यंतर नव्हती. तेव्हा दोघेही पुन्हा त्या झपाटलेल्या घरात प्रवेश करण्यासाठी सिद्ध झाले. दोघांनाही पुढे काय होणार ह्याची पुसटशीदेखील कल्पना नव्हती तरीही त्याला सामोरे जाणे त्यांच्या कर्तव्याचा एक भाग होता. तोच तो पूर्ण करणार होते. चिंब भिजलेल्या अवस्थेत त्यांनी पुन्हा एकदा ओसरीवरच्या पायरीवर पाय ठेवला न ठेवला तोच कंदीलातला दिवा जोराने फडफडायला लागला. हवेच्या माऱ्याने दरवाजा त्याच्या चौकटीवर हळूहळू आदळत होता. दोघांनीही सभोवताली नजर फिरवली. तिच्या असण्याचे कोणतेही चिन्ह तूर्तास तरी त्यांना तिथे जाणवले नाही. परंतु वातावरणातील गूढता त्यांच्या मनात भीती उत्पन्न करण्यासाठी पुरेशी होती. इतक्यात ती कंदीलातली ज्योत विझली आणि सर्वत्र अंधार पसरला. ते दोघेही ओसरीवर उभे होते. पुन्हा त्या घरात प्रवेश करण्याची कोणाचीही हिंमत नव्हती. परंतु ते शक्य नव्हते. रवींद्रच्या बाबतीत तर नाहीच नाही. त्यांना त्या खोलीत प्रवेश करणे क्रमप्राप्त होते आणि त्यांनी तेच केले.

       कर्रर्र्र्रर्र्र्र…. आवाज करत रवींद्रने घराचा मुख्य दरवाजा आत लोटला. दरवाजातून काही अंतरावर पडणाऱ्या विरळ प्रकाशाखेरीज आतमध्ये सर्व मिट्ट काळोख होता. शिवरामने खिशातली विजेरी पुन्हा एकदा बाहेर काढून खोलीत प्रकाश टाकला मात्र भीतीने त्यांची बोबडीच वळाली. ‘ती’ तिथे उभी होती. स्तब्ध. निश्चल. अगदी दुकानातल्या एखाद्या पुतळ्यासारखी. क्षणभर तोंडातून आवाज फुटेनासाच झाला. दोघांनी एकमेकांचा हात घट्ट पकडला आणि काहीही आवाज न करता आत एक एक पाऊल टाकू लागले. हळूहळू इंचाइंचाने ते तिच्या जवळ जवळ जात होते. ती मात्र तशीच उभी होती. तिच्या तसे उभं राहण्याने रवींद्रच्या मनात भितीप्रद शंका निर्माण होत होती. एव्हाना ते दोघेही खोलीच्या आत शिरले होते. दरवाजातून खोलीत पडण्याऱ्या प्रकाशाच्या परिघाच्या बाहेर मिट्ट काळोखात त्यांच्या नकळत ते दोघेही उभे होते. त्यांचं पूर्ण लक्ष तिच्याकडेच होतं. परंतु वाऱ्याने हलणाऱ्या केसांव्यातिरिक्त तिचा इतर कोणताही अवयव अजिबात हालचाल करत नव्हता. असाच काही वेळ निघून गेला. क्षणाक्षणाला मघाच्या तिच्या किळसवाण्या भयंकर रुपाची आठवण त्या दोघांनाही येत होती आणि त्यातच बाहेरच्या वाऱ्याच्या वेग वाढला. बाहेरच्या उंच गवताच्या सळसळीचा आवाज कानापर्यंत त्यांच्या पोचत होता. खिडकीची घट्ट रुतलेली तावदाने उघडून आपटू लागली. दरवाजाची फळी चौकटीवर धाडधाड आपटली. त्या दोघांनीही डोळे गच्च मिटून घेतले. परंतु हे वादळ काही वेळापुरतेच मर्यादित होते. लागलीच पुन्हा सर्व शांत झाले. आपण अजून जिवंत आहोत की नाही हे पाहण्यासाठी त्यांनी डोळे उघडले आणि त्यांना पुन्हा एक धक्का बसला.

      ‘‘ती’ तिथे उभी होती मघाशी. आता कुठे आहे?’ इतक्या थंड वातावरणातही रवींद्र आणि शिवराम दोघेही घामाने डबडबले होते. ‘अशी कशी गायब होऊ शकते. एकवेळ ती गायब होऊ शकेल पण तिचं शरीर, ते मात्र तिथेच असायला हवे होते.’ असे विचार मनात घोळवत रवींद्र शिवरामच्या साथीने एक एक पाऊल पुढे टाकत होता. अचानक त्याचा पाय अडखळला आणि तो पडला तो थेट त्या जमिनीवर आडवे झालेल्या तिच्या धुडावर. झटकन स्वतःला सावरत तो उठला आणि शिवरामकडे एका चिंताग्रस्त कटाक्ष टाकला.

“तिने पुन्हा तिच्या देहाचा त्याग केला आहे. कारण ह्या देहात तिच्यावर अनंत बंधने आहेत. तीच तिला आता नकोशी झाली आहेत. परंतु आपल्यासाठी मात्र हे अजिबात सुलक्षण नाही. ती आता कोणत्याही क्षणी कोणत्याही मार्गाने आपल्या दिशेने येऊ शकते आणि आपण बेसावध असताना…” रवींद्रचे शब्द मध्येच तोडत शिवराम म्हणाला,

“मग साहेब आता करायचं तरी एक काय?”

“एकंच मार्ग आहे शिवराम! तिला हवी ती गोष्ट देणं.”

“म्हणजे?”

“आपण सुरवातीला ह्या घरात प्रवेश केला तेव्हा आपल्याला काय काय दिसलं, आठवतंय? ते लाल शिंतोडे, भिंतीवरच्या चित्रातला हातातला तो रक्तरंजित सुरा… काही कल्पना येते आहे का? रक्ताची तिची तहान गेल्या वीस वर्षात भागलेली नाहीये आणि पुढेही अगणित काळ ती तशीच राहणार आहे. तिचा आपल्यावर होणारा अनपेक्षित हल्ला टाळायचा असेल तर तिला जे अपेक्षित आहे ते देणं गरजेचं आहे.”

“म्हणजे?”

“जा आतल्या घरातून तो चाकू घेऊन ये.”

“पण साहेब…”

“जा म्हणतोय ना…” रवींद्रच्या मनात काहीतरी ठाम निर्धार होत होता.

       कोणत्यातरी अघोरी घटिकेला समोर जाण्यासाठी तो सिद्ध झाला होता. शिवराम लागलीच हातातली विजेरी दिवानखाण्यातल्याच एका भिंतीला टेकवून ठेवली आणि आत जाऊन पेटीतून एक चाकू घेऊन आला. रवींद्रच्या मनात नक्की काय चालू आहे ह्याची पुसटशी कल्पना त्याच्या मनाला चाटून गेली. तरीही तो गप्प राहिला. रवींद्रने तोपर्यंत तिच्या देहाला उचलून त्याच खोलीतल्या एका खुर्चीवर बसवले होते. डाव्या बाजूला मान टाकून ती निश्चेष्ट डोळे मिटून होती. तिच्या चेहऱ्यावरचे केस त्याने बाजूला सारले मात्र क्षणभर त्याचे हात थरथर कापू लागले. तिचं ते हिडीस रूप इतक्या जवळून पाहताना त्याचा स्वत:वरचा ताबा सुटत होता. लगेचच शिवरामने त्याला पाठीमागून आधार दिला आणि त्याचा तोल सावरला. दोघांनीही तिचे हात पाय त्या खुर्चीला घट्ट आवळून बांधले. मग मात्र रवींद्रने मागचा पुढचा कसलाही विचार न करता केलेला निर्धार पार पडण्याचे निश्चित केले आणि उजव्या हाताने घट्ट धरलेला तो धारदार चाकू डाव्या हाताच्या बोटावरून फिरवला. नशिबाने जखम इतकी खोल झाली नाही परंतु रक्त येण्यासाठी तेवढी जखम पुरेशी होती. हळूहळू त्या रक्ताने त्याचं बोट माखू लागलं. त्याने ते तसंच तिच्या ओठांपाशी नेलं आणि रक्ताचा एक एक थेंब तिच्या मुखात पडेल अशा रीतीने धरलं. समोर होत असलेलं ते चित्र इतकं भयंकर होतं परंतु आता दोघांचीही नजर आणि मन आतापर्यंतच्या घडलेल्या घटनांमुळे स्थिर झाले होते. दोघांपैकी कोणालाही अवसान गाळून चालणारच नव्हते. कारण आता कोणत्याही क्षणी तिचा कायाप्रवेश होणार होता आणि त्यासाठी दोघांच्याही मनाची तयारी झाली होती.

       पुढच्या काही क्षणांतच बाहेर सोसाट्याच्या वारा वाहू लागला. जणू तिच्या येण्याची तो चाहूलच देत होता. घरात एका अनामिक किंकाळीचा आवाज आला. दोघांचंही लक्ष भिंतीच्या आधाराने टेकवून ठेवलेल्या विजेरीच्या प्रकाशाकडे गेलं. त्यात भिंतीवरची चित्र आणखीनच भयावह दिसू लागली होती. हो, ते लंबूळके बिनशिराचे धड आता त्यांच्याकडे वळून पाहत होते. त्याच्या हातातल्या सुऱ्यावरचे रक्त टप टप करत आता खरंच ओघळत होते. मग ती चित्र त्यांच्यादेखत हलू लागली. आपल्याला भास होत आहे हे ते दोघेही एकमेकांना सांगत होते परंतु त्यांच्या डोळ्यांसमोर घडणाऱ्या गोष्टींवर अविश्वास दाखवणे त्याक्षणी त्यांना शक्य नव्हते. अचानक आतल्या खोलीतून एका लहान मुलीच्या बीभत्स हसण्याचा आवाज आला. आजूबाजूला नक्की काय होते आहे, ह्याचा त्यांना अर्थ लागेपर्यंत एक जोराची वावटळ मुख्य दरवाजातून आत आली आणि खोलीतल्या अंधारात लुप्त झाली. भिंतीवरची चित्र एका तालात हलत होती. पुन्हा पुन्हा त्याच त्याच कृती करत होती. इकडे रवींद्रच्या बोटातून वाहणाऱ्या रक्ताचा प्रवाह वाढतंच होता. तरीही त्याने केलेला निर्धार त्याला मागे हटू देत नव्हता. चित्रांचा हलण्याचा वेग हळूहळू वाढू लागला. आतल्या खोलीतून हसणाऱ्या मुलीचा आवाज कानाचे पडदे फाडत होता. रवींद्र आणि शिवराम भारल्यागत हा सर्व खेळ पाहत होते. कशीबशी तंद्री मोडून शिवरामने भिंतीजवळ ठेवलेली विजेरी हातात घेतली आणि पुन्हा तो रवींद्रजवळ आला. रवींद्रचं भान अजून थाऱ्यावर नव्हतं. ते पाहून शिवरामने त्याचा खांदा धरून त्याला गदागदा हलवलं. त्याने रवींद्रची तंद्री भंगली आणि तो भानावर आला. आजूबाजूला घडणाऱ्या गोष्टी त्याच वेगाने घडत होत्या. शिवरामने त्या विजेरीचा प्रकाश तिच्या चेहऱ्यावर टाकला आणि पुन्हा एकदा तिच्या हिडीस रूपाने तो काही क्षण बिथरला. रवींद्रला मात्र खात्री होती की त्याचा हा प्रयोग तिला तिच्या देहात खेचून आणणारच. फ़क़्त त्याला किती वेळ लागेल हे सांगता येत नव्हते. परंतु आजूबाजूला घडणाऱ्या घटनांवरून तो लवकरच यशस्वी होईल असे त्या दोघांनाही वाटत होते. तसा विश्वास ते एकमेकांना देत होते आणि बोलता बोलताच रवींद्रची किंकाळी संपूर्ण परिसरात पसरली. तिचा कायाप्रवेश झाला होता आणि त्याचवेळी तुटलेल्या दातांची कवळी ताणून तिने त्याचे रक्ताने ठिबकणारे बोट तोडून घेतले होते. तशी एक घाणेरडी शिवी हासडत रवींद्रने तिच्या खुर्चीला जोरदार लाथ मारली. त्याच्या प्रहाराने ती जमिनीवर कोसळली. परंतु घट्ट बांधून ठेवल्यामुळे ती खुर्चीतच बसून होती. आता मघाशी होणाऱ्या सगळ्या घटना थांबल्या होत्या. बाहेरची वावटळ, ती भिंतीवरची चित्रं, आतल्या घरातला लहान मुलीचा आवाज, सर्व सर्व कसं शांत झालं होतं. आवाज होता तो फ़क़्त रवींद्रच्या कण्हण्याचा, विव्हळण्याचा.

       त्याही परिस्थितीत रवींद्रने माघार घेतली नाही. उजव्या हाताने खिशातून रुमाल काढत शिवरामला दिला आणि त्या तुटलेल्या बोटाच्या जखमेवर बांधण्यास सांगितला. त्याने लगबगीने घेऊन त्याच्या त्या भळाभळा वाहणाऱ्या जखमेवर करकचून बांधला. त्यामुळे रक्ताचा प्रवाह थोड्याफार प्रमाणात मंदावला होता. परंतु आता वेळ दवडून चालणार नव्हतं. कारण आलेली संधी पुन्हा कधी येईल ह्याची काहीच शाश्वती नव्हती. तेव्हा लगबगीने काहीतरी हालचाल करणे गरजेचे होते आणि त्यांनी तेच केले.

“शिवराम, हिचा देह तळघरात ज्या ठिकाणी ठेवला होता, त्या ठिकाणी थोडा शोध घे. तिथे ती लॉकेट नक्कीच सापडतील. ती घेऊन ये. जा लवकर”.

       बाहेर पावसाने विश्रांती घेतली होती. त्याच संधीचा पुरेपूर फायदा घेणं गरजेचं होतं. शिवराम तातडीने हातातली विजेरी घेऊन स्वयंपाकघरात गेला आणि तिथल्या त्या खड्ड्यात उडी मारली. इकडे रवींद्रने पडलेली खुर्ची तिच्यासकट कशीबशी सरळ केली आणि रुमालातून ठिबकत असलेलं रक्त तिच्या तोंडाशी धरलं. ती पुन्हा तिचा देह सोडून जाऊ नये ह्यासाठीच त्याची धडपड चालू होती. ते रक्त ती लपलप करत पित होती. एव्हाना शिवरामला विजेरीच्या प्रकाशात ती दोन्ही लॉकेट तिथेच जमिनीवर पडलेली मिळाली. ती गळ्यात अडकवून खाचांमध्ये पाय रुतवत तो लगबगीने वर आला.

“साहेब, ही घ्या”, म्हणत शिवरामने ती लॉकेट रवींद्रसमोर धरली.

ती लॉकेट जवळ आल्याबरोबर तिच्या अंगातली दानवी शक्ती चवताळली. जोरजोरात उसळ्या मारू लागली. परंतु खुर्चीला घट्ट बांधल्यामुळे ती तिथून हलूच शकत नव्हती.

“अरे माझ्याकडे काय देतोस. त्यातलं एक माझं लॉकेट बाजूला ठेव आणि दुसरं तिच्या गळ्यात बांध.”

रवींद्रची आज्ञा पाळून तो खुर्चीच्या मागच्या बाजूने गेला आणि तिच्या धडपडीला न जुमानता त्याने ते तिच्या गळ्यात बांधलंच. त्याबरोबर एक बेरकी सूर काढून ती जोरात किंचाळली आणि पुढच्याच क्षणाला एकदम शांत झाली. तसे दोघेही तिच्यापासून लांब झाले. नक्की काय होतंय ह्याचा कोणालाच अंदाज येत नव्हता. एक शेवटचा प्रयत्न म्हणून चर्चमधील एका सराईत फादरप्रमाणे रवींद्रने हातातलं लॉकेट तिच्या समोर धरलं आणि पुन्हा तेच ठेवणीतले मंत्रोच्चार करू लागला. शिवराम हातातली विजेरी तिच्यावर रोखून उभा होता.

       पुढच्या काही वेळातच त्यांना दिसले की हळूहळू तिच्या शरीरातून वाफेसारखे काहीतरी बाहेर पडत आहे. नव्हे ती वाफच होती. आधी हातातून, मग पायातून, मग डोक्यातून आणि मग सर्वांगातूनच तिच्याभोवती वाफेचे वलय निर्माण झाले. त्याच्या हातातील लॉकेटचे केंद्र आणि तिच्या गळ्यातील लॉकेटचे केंद्र ह्यांच्यामध्ये विजेचा एक संयोग निर्माण झाला. त्याने दोघांचेही डोळे दिपले गेले. ते असह्य होऊन दोघेही एक एक पाऊल मागे टाकत मुख्य दरवाजाच्या बाहेर आले. दोन्ही लॉकेटमधील वीज तशीच लखलखत होती आणि हळूहळू तिचे रुप अधिकाधिक रौद्र होत होते. रवींदचे मंत्रपठन सुरूच होते. त्याच्या आवाजातील तीव्रतादेखील आता वाढली होती. ते आता ओसरीपर्यंत येऊन थांबले होते. एव्हाना शिवरामने विजेरी बंद करून खिशात ठेवली होती. इतका वेळ थांबलेली वावटळ घराभोवती पुन्हा फेर धरू लागली आणि काही वेळातच एक कर्णकर्कश आवाज झाला. पुढच्याच क्षणाला रवींद्र आणि शिवराम होते तिथून दहा-पंधरा फूट लांब फेकले गेले. धुराचा एक मोठा लोट आकाशात उसळला गेला. आजूबाजूला निवाऱ्याला बसलेला पक्षांचा थवा फडफड करत उंच उडाला. संपूर्ण परिसरात एक घाण कुबट वास पसरला. बराच वेळ रवींद्र आणि शिवराम बेशुद्धावस्थेतच त्या माळरानात पडून होते.

        काही वेळातच इतका वेळ दडून बसलेल्या पावसाने पुन्हा एकदा हजेरी लावली. त्याचे टपोरे थेंब त्यांच्या चेहऱ्यावर पडताच डोळे किलकिले करत ते दोघेही उठले. आपण खरंच यशस्वी झालो आहोत ह्याची खातरजमा करून घेणे गरजेचे होते आणि त्यासाठी पुन्हा त्या घरात जाणे आवश्यक होते. अंगाला लागलेला चिखल झटकत दोघेही उठले आणि एक एक पाऊल हळूहळू टाकत त्या घराच्या दिशेने जाऊ लागले. दुरूनच घराच्या लाकडी छपरातून धुराचा अरुंद लोट आकाशात विलीन होताना दिसत होता. वरून पावसाचा मारा असल्याने त्याचे प्रमाण हळूहळू कमी कमी होत होते. धडपडत, पाय ओढत कसेबसे दोघेही पुन्हा त्या फाटकासमोर आले. तो कुबट वास एव्हाना जवळपास क्षीण झाला होता. परंतु त्या दोघांनाही त्याची पुसटशी अनुभूती घराच्या आजूबाजूच्या परिसरात येत होती. काल सकाळी इथे ते आले होते, त्यावेळेसची आणि आताची परिस्थिती किती वेगळी होती, ह्याची जाणीव दोघांनाही होत होती. त्यावेळेस त्यांना खासच होणाऱ्या घटनांचा अंदाज नव्हता. परंतु आता सगळे होऊन गेले होते. कदाचित सगळेच संपले होते. फ़क़्त ते स्वत:च्या डोळ्यांनी पाहणे आवश्यक होते. महत्प्रयासाने तो फाटकाचा चिखलात रुतलेला दरवाजा आत ढकलला आणि आत पाऊल टाकले. काल सकाळी जेव्हा त्यांनी असेच पाऊल टाकलेले तेव्हा एका सुप्त शक्तीचा वावर असल्याची जाणीव रवींद्रच्या मनाला चाटून गेली होती. परंतु आता तसे काहीच जाणवले नाही. मोठ्या आत्मविश्वासाने त्यांनी ओसरीवर पाऊल टाकले आणि समोर पाहिले तर घराचा मुख्य दरवाजा गायब होता. आत पाण्याचा आवाज येत होता. शिवरामने लगबगीने खिशातून विजेरी काढली आणि पेटवून समोर धरली. एक सुखद धक्का त्या दोघांनाही बसला. तिला ज्या ठिकाणी बांधून ठेवले होते ती खुर्ची तर गायब होतीच परंतु त्याचसोबत त्याच्या खाली जमिनीत आणि तसाच वर छताला गोलाकार खड्डा पडला होता. ज्यातून पावसाचे पाणी आत येत होते. समाधानपूर्वक चेहऱ्याने दोघांनी एकमेकांकडे पाहिले आणि घरात पाऊल टाकले. घरातील ती शक्ती पूर्णपणे नाहीशी झाली होती, ह्याची त्यांना मनापासून जी जाणीव झाली ती शब्दांकित करणे अशक्य होते. इतक्यात रवींद्रचा वॉकीटॉकी वाजला.

“साहेब, तुम्हाला कधीपासून ट्राय करत होतो. पण तुमच्याशी संपर्कच होत नव्हता.” – गाडीतील एक सहकारी.

“बोल.” रवींद्र.

“तुमचं तिकडचं काम…” त्याचं बोलणं अर्धवट तोडत रवींद्रने उत्तर दिलं, “संपलं. आता पुढच्या काही वेळातच आम्ही तिकडे पोचतोय.”

“ओके सर.”

“ओव्हर एंड आउट” म्हणत रवींद्रने वॉकीटॉकी बंद केला आणि एकवार पुन्हा त्या घराकडे पाहिले.

      जे झाले ते खरंतर त्याच्या हाताबाहेरच होते. तरीही शेवटपर्यंत झुंजत त्याने त्या शक्तीचा समूळ नाश केला होता आणि त्याचा पुरावा त्यांच्यासमोर होता. ज्या ठिकाणी खुर्ची होती त्या ठिकाणी जमिनीत पडलेला खड्डा कितपत खोल होता ह्याचा त्या विजेरीच्या प्रकशात तितकासा अंदाज येत नव्हता. परंतु जिथपर्यंत तिचा प्रकाश पोचत होता त्याच्या कितीतरी आणखी खोल तो खड्डा असल्याचा अंदाज त्यांना येत होता. ते काम खासच त्यांचे नव्हते.

“साहेब, सदा?”

“अरे हो, चल…”

“पण कुठे?”

“तो ज्या भागात गेला होता तिथेच.”

       ते दोघेही घराच्या मागच्या बाजूने पूर्वेकडे निघाले आणि काही वेळातच त्यांना पाण्याने भरलेला एक स्थूल निश्चेष्ट देह गाळाच्या पृष्ठभागावर तरंगताना दिसला. तो सदानंदच होता, ह्यात दोघांनाही तिळमात्र शंका नव्हती. शिवरामने त्याचा मृतदेह खांद्यावर टाकला आणि त्यांची पावले परतीच्या वाटेकडे वळाली. घराकडे पाठ फिरवून मूळ रस्त्याकडे जाणाऱ्या, घोटाभर चिखलाने भरलेल्या पायवाटेने ते निघाले. अजूनही पावसाची रिपरिप सुरूच होती. परंतु त्याचा त्यांना आता तितकासा फरक पडत नव्हता.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: